ویرگول
ورودثبت نام
سعید ( سین دال )
سعید ( سین دال )کمی ( نویسنده، شاعر، ایده پرداز، منتقد)
سعید ( سین دال )
سعید ( سین دال )
خواندن ۷ دقیقه·۴ ماه پیش

دیگری - قسمت ششم

از اونجایی که حسابی ضعف کرده بودم نتونستم تا رسیدن به ویلای دوست نیلوفر صبر کنم و توی همون مسیر یه بیسکویت باز کردم و خوردم. نیلوفر اولش چیزی نگفت ولی بعدا که دید دارم برای بیشتر خوردن تقلا میکنم شروع به غرغر کرد که خودت رو سیر نکن ، پس کی میخواد صبحونه بخوره و اونجا چیزی میلت نمی بره و از این حرفها. من هم گوشی برای شنیدن نداشتم و فقط سعی داشتم با خوردن خودم رو آروم کنم! هوا مطبوع بود و نسیم ملایمی می اومد . همین طور که داشتیم می رفتیم یه دفعه چشمم به چیزی افتاد. خیره شدم و به نیلوفر گفتم : وایستا ... وایستا ، وقتی دیدم نگه نمیداره محکم زدم روی شونش و گفتم : نیلوفر نگه دار ... میگم نگه دار.بنده خدا از همه جا بی خبر زد رو ترمز و در حالی که شوکه شده بود عینکش رو برداشت و با ترس گفت : چی شده ؟ چت شد یه دفعه ؟ گفتم : اونجا رو ببین ! بعدش از ماشین پیاده شدم و شروع به حرکت کردم. نیلوفر هم پشت سرم پیاده شد و همین طور که مرتب صدام میزد دنبالم راه افتاد. تا این که کمی جلوتر وایستادم و گفتم : اون ساختمون رو میبینی ؟ گفت : خب ؟ گفتم : من اینجا رو یادمه ، اون محدوده رو ، اون بنا رو . گفت : معلومه دیگه ، مگه تا حالا از این جاده رد نشده بودی ؟ گفتم : الانش رو نمیگم ، من اون خونه رو توی خواب دیدم ، با ساکناش . گفت : دیوونه شدی ؟ اون ساختمون خیلی ساله به همون شکل اونجاست ، چندین ساله که متروکست .گفتم : مسئله این نیست ، مهم اینه که الان با دیدنش یادم افتاد. نیلوفر گفت : همین ؟ فقط به خاطر همین فضیه هولم کردی که وایستم ؟ گفتم : اون خواب رو یادمه ... یه زن و مرد اونجا زندگی میکردن ، یه بچه کوچیک داشتن... ساختمون رو می دیدم و داخلش رو ... تصویر اون خواب مبهم بود و سریع از جلوی چشمم گذشت ولی مطمئنم که همین جا بوده. نیلوفر کمی جلوتر اومد عینکش رو توی دستش چرخوند و گفت : درسته ! یه زمانی اینجا یه روستا بوده ، یادمه تقریبا هشت سالم بود که یه دفعه با بابا اینا از این مسیر رد می شدیم ، تو مونده بودی پیش خاله و باهامون نیومدی . اون زمان بابا میگفت به خاطر یه اتفاق مدتها قبل مردم روستا رو ترک کردن و برای همیشه رفتن ! اینجا یه زمانی ساکن داشته ولی نه زمانی که ما یادمون بیاد . بعد از شنیدن حرفهای نیلوفر کمی فکر کردم و با خودم گفتم : چرا باید چنین خوابی ببینم ؟ نکنه نشونه ای پشت این قضیست ؟

برگشتیم سمت ماشین و از نیلوفر خواستم خودم بشینم پشت فرمون ولی به شدت در برابر اصرار من مقاومت کرد و باز هم خودش مسیر رو ادامه داد . نیم ساعت نگذشته بود که صدای لاستیک سمت راست ماشین من رو آگاه کرد و نیلوفر رو برای بار دوم مجبور به توقف کردم. وقتی زدیم بغل فهمیدیم که بله ! چرخ جلو پنچر شده . بهتر از این نمی شد ... آستینم رو بالا زدم و دست به کار شدم. تعویض چرخ ما رو از برناممون عقب مینداخت ولی عجله ای نداشتیم. کارم که تموم شد دستام رو شستم و نشستم . نیلوفر نشست پشت فرمون و گفت : اگه معضل دیگه ای گریبانمون رو نگیره یه کم دیگه می رسیم .لبخندی زدم و بعد از راه افتادن مجددا نگاهم رو به جاده سپردم .

یکم دیگه که گذشت احساس می کردم حضورم توی این مسیر باعث شده بود سبک تر بشم. خستگی توی وجودم بود و فکر و خیال کلافم میکرد ولی انگار سرم سنگین نبود .به راهمون ادامه دادیم و بعد از گذشتن از یه پل رسیدیم به یه دو راهی که یکیش میرفت توی مسیر خاکی و ما وارد همون مسیر شدیم و جاده ای باریک و رویایی ولی در عین حال وهم آلود. هر دو طرف مسیر پر از درخت های قد کشیده بود و در انتها مِلکی به چشم می خورد که بیشتر شبیه عمارت بود. نزدیک که شدیم گفتم : اون ویلایی که میگفتی ، اینه ؟ نیلوفر بدون این که سرش رو به سمتم بچرخونه گفت : خودشه . اصلا نما رو ببین روح آدم پرواز میکنه . توی دلم گفتم : بله ! روح رو از بدن جدا میکنه .به انتهای مسیر که رسیدیم نزدیک درب ورودی عمارت پارک کردیم و رسیدیم به یه درب نرده ای بزرگ . گفتم : کلید داری ؟ گفت : نه بابا ! سرایدار داره . نیلوفر رفت جلو ، زنگ نصفه و نیمه کنار درب رو چند بار فشار داد و داد زد : مش رحیم ! مش رحیم ماییم ... مهمونای خانم . منتظر بودم یه پیرمرد فرطوط با قوس کمر و عینکی ته استکانی قدم زنان بیاد و درب رو برامون باز کنه ولی وقتی دیدم یه مرد خوش پوش و آراسته دوان دوان اومد و خودش رو به درب رسوند فهمیدم سرایدار چنین عمارتی سرحال تر از این حرفهاست. به محض این که رسید گفت : سلام خانم ، سلام آقا ! خوش اومدید ... بعدش به سرعت درب فلزی رو باز کرد و گفت : بفرمایید ، ماشین رو بیارید تو . بعد از سلام و علیک ، نیلوفر ماشین رو حرکت داد و برد داخل ولی من ترجیح دادم مسیر رو پیاده گز کنم و از همون ابتدای ورود بنای عمارت و باغچه داخلش من رو درگیر خودش کرد. حس و حال عجیبی داشتم ولی سعی کردم به فال نیک بگیرم !

کمی که گذشت مش رحیم اومد سراغمون و خوش و بشی کردیم . مرد خنده رویی بود و گفت : خانم همون دیشب خبر دادن که تشریف میارید . منتهی من چون نمی دونستم کی میرسید بساط صبحونه رو علم نکردم ، زیر سماور روشنه تا شما نفسی تازه کنید و یه چرخی توی محوطه بزنید منم کارها رو راست و ریست میکنم ، نذاشتم ادامه بده و گفتم : زحمتتون میشه ، ما خودمون یه لقمه یه چیزی میخوریم . نیلوفر گفت : داداش راست میگه ، به خدا ما راضی نیستیم ... شما برو به کارت برس . مش رحیم چروکی به پیشونیش داد و گفت : نه بابا این حرفها چیه ، سالی ماهی یه مهمون برامون میاد ، مگه من مردم بذارم شما به زحمت بیفتید . خودم براتون آماده میکنم ، خیالتون راحت همه چیز هست . نگاهی به نیلوفر انداختم و سری از روی تایید تکان دادم و نیلوفر گفت : خیلی ممنون . مش رحیم دستی به نشانه تایید تکان داد و رفت پی کارش ! به نظر میرسید مرد خوبی باشه ، البته امیدوار بودم که باشه ، من که حس خوبی ازش گرفتم . مش رحیم که رفت من و نیلوفر هم شروع به قدم زدن توی فضای باغچه کردیم. گفتم : میبینی ؟ این درختا سنشون زیاده ، به نظر اینجا راحت بالای پنجاه سال قدمت داره . نیلوفر گفت : آره! مریم میگه اینجا مال پدربزرگش بوده ، بعد رسیده به پدرش و حالا هم اون و خواهرش وارثهای اینجان . گفتم : خوش به حالشون . گفت : از چه نظر ؟ گفتم : هیچی دیگه تا زمانی که بخوان استفاده میکنن و هر وقت نخواستن میسازنش ! گفت : اینم حرفیه ولی بعید میدونم بهش دست بزنن . میدونی ؟ وضعشون که بد نیست ، خودش و خواهرشم اهل این برنامه ها نیستن ، برادری هم ندارن که بخواد از این کارها بکنه. مگه این که یه روز از سر ناچاری مجبور بشن کاری کنن . سری به نشانه تایید تکون دادم و به مسیرمون ادامه دادیم. گفتم : جای دنج و خلوتیه ! قشنگ انگار آخر دنیاست ... اینجا توپم در کنن کسی صداش رو نمیشنوه . وقتی وایستادیم و نگاهمون به دور و بر بود متوجه یه چیزی شدم ، حس کردم داره از دور بهم نگاه میکنه و تا متوجه نگاه من شد سریع بین درختها حرکت کرد و ناپدید شد .

قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :

قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم

پ.ن : به دلیل نوشتن به روز داستان ممکنه اومدن قسمتهای جدیدتر کمی طول بکشه ، از این بابت معذرت میخوام و از این که همراهی و مطالعه می کنید متشکرم

داستاندیگریبیداریباغ
۱
۰
سعید ( سین دال )
سعید ( سین دال )
کمی ( نویسنده، شاعر، ایده پرداز، منتقد)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید