
کمی بعد هرچهار نفرمون داخل کلبه سر یه میز نشسته بودیم. گوشی موبایلم دست پیمان بود و بعد از چند ثانیه مکث و دقت روی عکسی که بهش نشون داده بودم ، سرش رو از روی تایید تکون داد و گوشی رو بهم برگردوند. ما هنوز منتظر بودیم تا پیمان درباره پدرم صحبت کنه . سکوت فضای کلبه رو گرفته بود که یه دفعه مش رحیم فضا رو شکست و گفت : خب پدر جان ! هممون منتظریم ظاهرا شما میخواستی چیزی تعریف کنی ، بسم الله ... می شنویم . پیمان سعی کرد بغضی که در گلوش بود رو بخوره و لب باز کنه ، بالاخره سکوت شکسته شد و رو به ما گفت : مرد داخل این پرتره ، تصویری که داخل گوشی دیدم و اون آدمی که شما دربارش میگید همه یه نفره . اون مرد پدر شما آقا نادره . بعد از سرجاش بلند شد و شروع به راه رفتن توی کلبه کرد . هر سه نفرمون بهش چشم دوخته بودیم تا بفهمیم جریان چیه . پیمان در همون حال ادامه داد : تموم چیزهایی که میخوام براتون تعریف کنم یا طبق گفته نزدیکان و اطرافیانم بوده یا چیزهایی بوده که بعدا خودم فهمیدم . من سالها قبل توی یه روستا چند کیلومتری اینجا به دنیا اومدم ، وقتی تقریبا یه سالم بود مادر و پدرم ناچار میشن خونه و زندگیشون رو رها کنن و دست به کوچ اجباری بزنن ، این شد که از اونجا رفتیم . میون حرفش پریدم و گفتم : همون روستایی که اهالیش رو وادار به تخلیه کردن ؟ گفت : آره ، بعدا فهمیدم که دولت به خاطر سست شدن زمین روستا و احتمال فرونشست زمین اونجا رو تخلیه کرده. همون لحظه اون خونه روستایی و خوابی که دیده بودم یادم افتاد ... اون زن و مرد و اون بچه ... پیمان به خاطر سوالی که پرسیدم حرفش رو قطع کرد و پرسید : چطور مگه ؟ چیزی شده ؟ گفتم : نه چیز خاصی نیست . توی راه که می اومدیم از کنار اون روستای متروکه رد شدیم ، یه دفعه یادم افتاد گفتم دربارش بپرسم. لطفا ادامه بده . سرم رو چرخوندم و فهمیدم نیلوفر با چشمهای گرد شده داره به صورتم نگاه میکنه ، احتمالا اون هم متوجه چیزی که از ذهنم میگذشت شده بود . پیمان ادامه داد: وقتی روستا رو ترک کردیم به ناچار به یه جایی رفتیم که دولت پیشنهاد داده بود و همونجا ساکن شدیم. من که چیزی یادم نمیاد ولی همین الان از قدیمی هایی که توی اون منطقه ساکن هستن بپرسید بهتون میگن این کوچ اجباری باعث رونق زندگیشون شد ، زمین مرغوب ، آب و هوای خوب ، بهتر شدن اوضاع کسب و کار . گفتم : پس میشه گفت این جابجایی یه توفیق اجباری بوده . پیمان سرش رو تکون داد و گفت : مدتی اونجا بودیم تا این که اون اتفاق شوم افتاد. اتفاقی که مسیر زندگیم رو عوض کرد. یه مینی بوس که داشته چندتا از اهالی روستا رو می برده شهر توی راه چپ کرد . از اون حادثه سه چهار نفر جون سالم به در بردن . مادرم در همون لحظه اول و ظاهرا پدرم وقتی داشته سعی می کرده من رو از اون مینی بوس دربیاره کشته شدن.
من ، نیلوفر و مش رحیم از شنیدن این ماجرا ناراحت شده بودیم و در حالی که پیمان به سختی درباره گذشتش صحبت میکرد فقط سعی می کردیم شنونده باشیم . نیلوفر که بغض توی صداش رو حس کردم گفت: خدا بیامرزتشون . روحشون شاد ... پیمان در همون حین گفت : ممنون ! و بعد در حالی که داشت خودش رو کنترل میکرد ادامه داد : میگن اون اتفاق نزدیکای غروب افتاده ، درست زمانی که جاده خلوت بوده ولی توی همون شرایط مردی که داشته از اون حوالی با ماشینش رد میشده با دیدن صحنه به سرعت میاد سراغ مینی بوس ، سعی میکنه اونهایی که زنده موندن رو بیاره بیرون . ظاهرا به خاطر شدت آسیب به مینی بوس و خارج شدنش از جاده ، درآوردن همه اهالی آسون و احتمالا امکان پذیر نبوده. مرد غریبه خیلی سریع شروع میکنه به صدا کردن و با فریاد زدن اونهایی که زنده بودن رو متوجه خودش میکنه. توی اون حال و هوا یه بچه شروع میکنه به گریه کردن. مرد به سرعت میاد سمت پنجره مینی بوس که بچه رو توی بغل یه زن می بینه . اونهایی که زنده مونده بودن سعی میکنن خودشون رو از مینی بوس بکشن بیرون ، مرد میره سراغ بچه و اون رو به سختی از مینی بوس خارج میکنه. اون اتفاق یکی از تلخ ترین اتفاقاتی بود که میتونست اون زمان برای اهالی روستا بیفته و به خاطرش 14 نفر کشته شدن. مش رحیم که روی حرفهای پیمان دقیق شده بود گفت : آره ! یه چیزایی یادم اومد ... خدا بیامرزه همه رفتگان رو ، وقتی این خبر رو شنیدم خیلی ناراحت شدم و من گفتم : اون بچه شما بودی و اون مرد ... پیمان گفت : اون مرد هم پدر شما نادرخان بود. من و نیلوفر بهت زده فقط داشتیم به پیمان نگاه میکردیم که ناگهان گفتم : ولی پدر ما هیچوقت درباره این موضوع به هیچکدوممون چیزی نگفت ! پیمان از روی بی اطلاعی سری تکون داد و گفت : نمی دونم ! شاید برای خودش دلیلی داشته ولی چیزی که میدونم اینه که اون عصر لعنتی پدر و مادرم رو ازم گرفت ولی در عوض یه نفر رو وارد زندگیم کرد که ناجیم بود . مش رحیم با نگاهی غم زده گفت : بعدش چی شد ؟ پیمان ادامه داد : آقا نادر بعد از اون اتفاق هرچند نفر رو که میتونسته از مینی بوس خارج میکنه و سوار ماشینش میکنه و با خودش به نزدیک ترین مرکز درمانی می بره. مردم اطراف وقتی متوجه شدن برای کمک اومدن ولی زمانی کمک رسید که دیر شده بود و بیشتر اون افراد جونشون رو از دست داده بودن. گفتم : متاسفم ! پیمان گفت : من به خاطر زخم سطحی توی همون مرکز درمانی موندم ولی اینطورکه شنیدم اونهایی که با من اومده بودن به خاطر کمبود تجهیزات فرستاده شدن شهر. بعد از اون ماجرا پدرتون خیلی تلاش کرد تا یه رد و نشونی چیزی از بستگان یا آشناهای من پیدا کنه ولی به نتیجه ای نرسید و نهایتا تصمیم گرفت تا کسی رو پیدا کنه و من رو به اون بسپره ، اونجا بود که با یه خیر آشنا شد ، مردی که هوای مردم رو داشت. مش رحیم گفت : ببینم پسرم ما اون بنده خدا رو میشناسیم ؟ پیمان گفت : بله ! مش رحیم نگاهی به ما انداخت بعد رو به پیمان گفت : کی ؟ پیمان گفت : میرزا اکبر بزاز .
هر سه مات و مبهوت به هم نگاه می کردیم و در همین لحظه بود که گفتم : میرزا اکبر ؟ همونی که دوست پرویزخان بود ؟ پیمان گفت : بله ، بعد از اون جریانات آقا نادر من رو به میرزا اکبر نشون داد و اون هم من رو برد پیش همسرش و اونها رسما من رو به فرزندی قبول کردن . مش رحیم گفت : عجب ! من اصلا نمی دونستم میرزا غیر از محسن پسر دیگه ای هم داشته ! پیمان روی صندلی مقابلمون نشست و ادامه داد : وقتی کبری خاتون همسر میرزا قبول کرد که من رو داشته باشه وابستم شد و خیلی تلاش میکرد تا مبادا کسی من رو ازش بگیره. مدتی گذشت تا این که متوجه شد بارداره ، محسن یک سال بعد از حضور من توی اون خونه به دنیا اومد . من فرزند خونده اونها بودم ولی هیچوقت برای من کم نذاشتن. توی تموم اون سالها میرزا اکبر راه و رسم زندگی رو بهم یاد داد ، همیشه کار میکردم و تلاش میکردم برای خودم کسی بشم. میرزا من رو پذیرفت ، ولی هیچوقت نتونستم با اسم اون زندگی کنم . گفتم : یعنی چی ؟ گفت : یعنی این که با وجود زندگی زیر سایه میرزا اکبر ولی انگار من یه شخص مستقل بودم که کسی نمی دونست فرزندش هستم. من از محسن بزرگتر بودم ، زمانی که بچه بود خیلی مواقع توی کارهایی که مربوط به نگهداریش میشد به همسر میرزا کمک میکردم ، کارهای زیادی می کردم ولی آخرسر این محسن بود که پسر واقعی میرزا بود. مش رحیم گفت : نمی فهمم ! چرا میرزا این کار رو کرد ؟ پیمان گفت : نمی دونم ! منم خیلی پاپیچ میرزا نمی شدم ، به هرحال حکم پدری به گردنم داشت . چند سال بعد هم این زمین رو خرید و داد به محسن و اون هم این کلبه رو توش ساخت . گفتم : چی شد این کلبه به شما رسید ؟ پیمان گفت : زمانی که میرزا پیشنهاد پرویزخان رو برای نزدیک شدن به عمارتش قبول کرد تصمیم گرفت تا توی یکی از آبادی های نزدیک اینجا یه خونه ویلایی درست کنه . اونجا که ساخته شد توی یکی از روزهایی که برای مسافرت اومده بودیم داستان خریدن زمین برای محسن مطرح شد. البته من اون لحظه اونجا نبودم و میرزا جلوی من چیزی نگفته بود ولی بعدا موضوع رو از زبون محسن شنیدم. راستش اولش ناراحت شدم ولی بعدا بابتش خوشحال شدم. من و محسن مثل داداش بودیم. انصافا با این که تنی نبودیم ولی چون ازش بزرگتر بودم هرجا چیزی بهش میگفتم که به صلاحش بود به حرفم گوش میکرد . اون دوست داشت همیشه با هم باشیم و این رو هم با زبون هم با عمل بهم ثابت کرده بود. توی ساخت این کلبه بهش کمک کردم و تموم که شد با هم جشن گرفتیم. اینجا به نام محسنه ... چون زمین به نام اون بوده ولی خودش نظر دیگه ای داشت و میگفت اینجا برای هردومونه . مدتی گذشت و این بار محسن رو توی تصادف از دست دادم و هر وقت یادش می افتم به هم میریزم ... بعدش با کمی مکث ادامه داد : بعد از محسن ، کبری خاتون و میرزا اکبر دیگه کمتر میخندیدن و زندگیشون آروم تر از قبل شده بود. انگار در نبود محسن ، میرزا تازه داشت من رو می دید. من که متوجه نبودم ولی کبری خاتون هر از گاهی بهم میگفت که میرزا خودخوری میکرد و به خودش طعنه میزد که چرا قدر داشتش رو ندونسته و از این حرفها . اوضاع تغییر کرد و نگاه میرزا به من پررنگ تر شد. خدا بیامرزه همه رفتگان رو ... بعد از فوت میرزا من تحصیل رو نیمه کاره رها کردم و شدم تنها همدم کبری خاتون. یکسری از دارایی های میرزا صرف امور خیریه شد و ملک و املاکش بین من و همسرش تقسیم شد. اینجا هم رسید به من ! نیلوفر پرسید : کبری خانم کجاست ؟ حالش خوبه ؟ پیمان به نشانه تاسف سرش رو تکون داد و گفت : خدا رحمتش کنه ! مریض بود ، بعد از میرزا هم اونقدری نتونست دووم بیاره . هر کاری از دستم بر می اومد براش کردم ولی افاقه نکرد و دست آخر هم همون تهرون از دنیا رفت . مش رحیم گفت : روحشون شاد ، خدا بیامرزه همشون رو ، چه سرگذشت عجیبی داشتی آقا پیمان ، خب کار و بار رو چی کار کردی ؟ پیمان گفت : در حد توانم هر کاری کردم ، جای ثابتی مشغول نبودم ولی از تجربیات میرزا اکبر به اندازه کافی توی زندگی و کارم استفاده کردم . دوباره نگاهی به پرتره پدرم انداختم و گفتم : توی تموم اون سالها پدرم رو باز هم دیدی ؟ پیمان گفت : آره ، یادم میاد وقتی کوچیک بودم چند باری اومد پیشمون و مرتب از میرزا اکبر حالم رو می پرسید اما وقتی بزرگتر شدم دیگه این ملاقات ها و پیغام دادن هم کمتر و کمتر شد تا این که یه روز با خبر شدم به رحمت خدا رفته. هر طوری بود خودم رو رسوندم تهران ... توی مراسم خاکسپاریش هم حضور داشتم . نیلوفر گفت : پس شما توی مراسم پدرمون هم بودی. گفتم : راسته که میگن دنیا کوچیکه ! این همه سال ما از وجود شما بی اطلاع بودیم و حالا بعد از یکسری اتفاق اینجا باید به هم برسیم. مش رحیم گفت : بله ولی هیچ کار خدا بی حکمت نیست . نیلوفر گفت : درباره اون نقاشی بهمون بگین ! پیمان سرش رو چرخوند و دوباره نگاهی به پرتره انداخت و گفت : بعد از این که اون خونه ویلایی رو ساختیم توی همون سالها یه بار که نادرخان اومده بود پیش میرزا براش کبک آورد و گفت که از شکار برمیگرده. کمی که با هم خوش و بش کردن و وقت گذروندن پدرتون یه عکس به میرزا نشون داد و گفت اون رو توی جنگل انداخته. من هم عکس رو از میرزا گرفتم و نگهش داشتم. سالها بعد تصمیم گرفتم از اون عکس یه نقاشی بکشم و بزنمش به دیوار این کلبه . مش رحیم سری تکون داد و گفت : از خانواده هم عکسی داری ؟ پیمان از جاش بلند شد و سمت یه میز چوبی انتهای کلبه رفت و از داخل کشو یه قاب عکس درآورد و به سمت ما برگشت و در حالی که گرفته بود جلومون با انگشت افراد رو نشون میداد : این که سمت راست وایستاده منم ، کنارم محسنه ، کبری خاتون و آمیرزا هم که پشتمونن . این عکس رو زمانی که نوجوون بودم توی ویلا گرفتیم . چه روزهایی بود ، حالا از افراد داخل این قاب فقط من موندم .
بعد از تماشای قاب عکس ، مش رحیم آروم از جاش بلند شد و گفت : خب دیگه آقا پیمان وقتشه بریم . پیمان گفت : کجا ؟ من هنوز ازتون پذیرایی نکردم ، البته ببخشید ! مش رحیم گفت : اشکال نداره ، باید برم عمارت ، تا الان هم زیاد تنهاش گذاشتم. من و نیلوفر هم از جامون بلند شدیم و من گفتم : درسته ، مش رحیم تا اینجا هم که با ما اومد بهمون لطف کرد ، با اجازه ما هم رفع زحمت میکنیم . پیمان هم در حالی که ایستاده بود کمی به سمت ما اومد گفت : اینجوری که نمیشه ! نیلوفر لبخندی زد و گفت : ما که شما رو به همین راحتی ول نمی کنیم ، تازه پیداتون کردیم ولی خب باید بریم یکمی هم به کارامون برسیم . مش رحیم گفت : خب چرا شما با ما نمیای ؟ پیمان مکثی کرد و گفت : الان ؟ مش رحیم رو به پیمان گفت : والا من از خدامه ، اینجوری مهمانها هم بیشتر میشن. البته اگه کاری نداری ! پیمان گفت : مزاحم نباشم ؟ مش رحیم گفت : مراحمی پسر جان ... تشریف بیار .
همگی با هم از کلبه بیرون زدیم و راهی عمارت شدیم . توی مسیر بودیم که یادم افتاد به مرتضی زنگ بزنم . تماس گرفتم ولی جواب نداد و من هم بیخیال شدم تا شاید خودش تماس بگیره . در همون حین که به سمت عمارت میرفتیم مدام توی ذهنم به پیمان فکر میکردم. مش رحیم جلوتر از ما حرکت می کرد و من و نیلوفر با هم بودیم و پیمان قدم هاش رو آهسته تر برمی داشت و عقب تر از ما می اومد. سکوت بینمون برقرار بود تا این که پیمان گفت : چطور شد اومدید اینجا ؟ سرعتم رو کمتر کردم و به پیمان گفتم: راستش ، ما هیچ تصوری از جایی که قرار بود بیایم نداشتیم. داستانش مفصله ، ولی من برای خلاص شدن از یه سری مشغله ذهنی قبول کردم که با خواهرم به این مسافرت بیام ، ولی قضیه طور دیگه ای پیش رفت. پیمان گفت : یعنی اینجا رو نمیشناختید ؟ گفتم : راستش نه ! عمارت ملک خانوادگی یکی از دوستان خواهرمه . پیمان به نشانه تایید سر تکون داد و به راهمون ادامه دادیم تا این که بالاخره به عمارت رسیدیم و مش رحیم که درب رو باز کرد گفت : بفرمایید ! از درب فلزی عبور کردیم. پیمان به محض ورود یه جا وایستاد و گفت : حس میکنم. سمتش برگشتم و گفتم : چی ؟ تکرار کرد : حس میکنم ! یه چیزایی حس میکنم ... اینجا سنگینه ، پر از تردده. اونجا بود که من ، نیلوفر و مش رحیم هر سه از شنیدن حرفهای پیمان جا خوردیم.
قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :
قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم | قسمت هشتم | قسمت نهم