امروز بیست و دوم امرداد است و درست دو سال از رفتنت می گذرد. وقتی بودی کمتر می شد به این فکر کرد نبودت یعنی چه ؟ اصلا مگر می شد تو نباشی و من و خانواده بی تو روزگار را سپری کنیم ؟ گاهی از خستگی می گفتی ، از درد هایت ، از غصه های خودت و مشکلات دیگران و من فقط گوش میکردم و می شنیدم و می شنیدم. می دانستم همدمی داری که گاهی از روزها می توانی برایش درد و دل کنی. آرزو داشتی خوشبختی ما را ببینی ، اما اوضاع و شرایط آن طور پیش نرفت که میخواستی . برایت خیلی کارها نکردم و حتی چیزهایی بود که در دلم ماند و مجال بازگو کردنش فراهم نشد. تا این که آن روز فرا رسید ، آن روز ، زمان برایم ایستاد . اتفاقی که از مواجهه با آن هراس داشتم گریبانم را گرفت.
دو سال پیش در چنین روزی برای همیشه رخت بربستی ، جانت از تحمل مهنت های زمینی رها شد ، جمعی از داشتن گوهری چون تو بی نصیب شدند و وجودت ما را ترک کرد. آغوشت برای همیشه از ما دریغ شد ، تصویرت به قاب ها پیوست و کلام و رفتارت به خاطره ای جدا ناشدنی از افکار ما بدل شد . مادر ! خاطرم هست آن روزها که کودکی بیش نبودم مدام بهانه گیری هایم را به جان میخریدی و آن هنگام که بزرگ شدم همیشه سعی می کردی تا به بهانه ای مرا از آشفتگی ها رها کنی . به هنگام مشکلات یا مشورت میدادی یا راه حل بودی و اگر چنین نبود تنها به آرام کردن و دعوت به صبر اکتفا می کردی. هیچگاه یادم نمی رود در مواجهه با مسائل سخت با این جمله که " مرگ نیست که چاره نداشته باشد " ما را از مواجهه بیهوده با تنش های ذهنی منع می کردی و دعوتت به خویشتن داری ستودنی بود. اما دست آخر این مرگ بود که در برابرش چاره ای نداشتیم و تو را از ما گرفت ! در تمام سالهایی که با هم زندگی کردیم همیشه تو را معتقد و اسوه ای برای حفظ اعتقادات دیدم. همیشه مهربان بودی و حتی اگر تنبیه می کردی دست نوازشگرت از جنس محبت های مادرانه بود . مادر ! امروز که نیستی هنوز جای خالی ات را در خانه احساس میکنیم . هر روز که از تقویم خط می خورد فرزندانت در نبودت دلتنگت تر می شوند، هر کدام به نحوی و هر یک در سن و به گونه ای و مگر میشود این دلتنگی و این جای خالی را با چیزی پر کرد؟
می گویند پسر ها به مادرشان وابسته اند ، نمی دانم تا چه اندازه سایر پسر ها و حتی مردها این جمله را می پذیرند ولی من با تمام وجودم دلبستگی را حس کردم و زمانی که مادر ما را ترک کرد انگار قسمتی از وجود من را هم با خود برد . تا مدتها با چیزی مواجه بودم که نمی توانستم برایش اسمی بگذارم . در نزدیکی خودم کسی را نداشتم که این حس را تجربه کرده باشد و دیگران اکثرا درحالی مرا دلداری می دادند که واقعا درکی از این موضوع نداشتند . جسمی داشتم که روی زمین زندگی میکرد و روحی داشتم که نیم بند بود. مدتها زمان برد تا به زندگی برگردم اما با وجود خیلی چیزها و تغییرات در شرایط این زندگی بعد از مادر هیچگاه شبیه قبل نشد .
بماند به یادگار به یاد مادر عزیزم