تکه نان خشکیده

سخت از خواب بیدار شدم و برای صبحانه به آشپزخانه رفتم

کره و پنیر را روی میز گذاشتم و کتری که سوت کشید چای را درون لیوان ریختم

سر میز نشستم و با چشمانی نیمه باز کیسه نان را باز کردم

آن تکه نان خشک را دیدم

انگار منتظر بود تا ببینمش و همان اندازه خشک شدم !

دستم لرزید ، لیوان چای را که از میز کنده نمیشد با جان کندن به لب رساندم

تکه نان را بیرون آوردم و در دست لرزانم گرفتم و تماشا کردم

نان خشک شده درون دستم جان گرفت و با وجودم داغی اش را حس کردم

بوی نان تازه آمد

دو لیوان چای روی میز بود

و صبحانه ای که رنگ و بویی دیگر داشت

چند دقیقه بعد صبحانه خورده شد اما تکه نانی به جا ماند !

سه روز قبل ... تو بودی و من و این میز صبحانه

حالا جمعمان جمع است اما جای تو خالی

تکه نانی که از آخرین صبحانه ات باقی ماند و خشک شده بود را

همان را در دهان گذاشتم و جویدم

طعم دلتنگی داشت

راستی ... مردی که داغت را دیده

امروز بدون تو به جای صبحانه نان و اشک خورد