مدتی هست که چیزی ننوشتم، یعنی موضوعی نداشتم که بخوام بنویسم. از طرفی اصلا دل و دماغ نوشتن نداشتم. تا این که اتفاقی به ذهنم رسید درباره" اعتراض" بنویسم .
این روزها همه جا شده خبر اعتراضات گسترده اروپا که چند وقته چند کشور رو درگیر کرده. این دفعه از کجا شروع شد؟ فرانسه. باز هم فرانسه ، این بار از تظاهرات دانش آموزی شروع شد و بعدش کلی آدم ریز و درشت که راهی خیابونها شدن و درباره حقوقشون گفتن و بی مسئولیتی و نادیده گرفته شدنشون رو به روی دولت آوردن. دولت چی کار کرد؟ گفت اینا آشوبگرن، حق اعتراض ندارن، اصلا همینه که هست و بعد از یه خرده ( به ظاهر کنار اومدن با معترضها ) شروع کرد به سرکوب. بعدش چی شد؟ هیچی دیگه چندتا کشور دیگه توی اروپا با خواسته های متفاوت تر توی سطوح مختلف ( که اصلیش بحث سوخت و انرژی بود ) اومدن بیرون و دولتهاشون رو مقصر اوضاع نابه سامان دونستن. حالا تهش چی میشه؟ احتمالا یه جوری اوضاع رو جمع میکنن دیگه. یه خرده سرکوب رو بیشتر میکنن یا مثلا چهارتا وعده برای اصلاح اوضاع میدن . یادمه یه زمانی به خاطر بحران اقتصادی فرانسه یک سال هر هفته مردم کف خیابون بودن. اما تهش چی شد؟ هیچی! البته داستان اقتصاد فرانسه مسئله دیروز و امروز نیست و سالهاست که مردم به خاطرش معترضن. هر دفعه هم میبینی کشاورز تولید رو متوقف میکنه یا راننده ها به خاطر اعتصاب خطوط حمل و نقل شهری رو متوقف میکنن، یا مسئولان نظافت شهری ( پاکبان ها ) تصمیم میگیرن زباله ها رو جمع نکنن و گند بخوره توی شهر! ولی به طور کلی مسئله ای که هست اینه که دیگه انگار دولت فرانسه یا بهتر بگم دولت های فرانسه هم پوست کلفت شدن و براشون مهم نیست کی و چه تعدادی آدم برای خواسته هاش بیاد کف خیابون، دستبند، گاز اشک آور، باتوم و گلوله های رنگارنگ ساچمه ای و پلاستیکی. یکم خشونت، یکم درگیری بیشتر و ایجاد ارعاب . بالاخره داستان رو مدیریت میکنن ، شما میگی این دفعه فرق داره؟ خیلی قراره طول بکشه ؟ مهم نیست بازم جمع میشه.
حالا چرا فرانسه رو مثال زدم، چون همیشه یه جایی توی اخبار میشنویم که مردمش از یه چیزی ناراضی هستن و ظاهرا قرار هم نیست این موضوع به راحتی حل بشه. سالهاست دولت های جهان ( تقریبا اکثر دولت ها ) برای حفط منافع خودشون دموکراسی رو گذاشتن توی کشوی میز و گزینه سرکوب رو به طور کاملا علنی روی میز گذاشتن. فرقی نمیکنه کجای این کره خاکی باشی، شاید یه کشور اروپایی ، شاید یه کشور توی جنوب شرقی آسیا، شاید توی آفریقا یا وسط خاورمیانه . همیشه سرکوب به عنوان یه گزینه اساسی برای خاموش کردن صدای مردم کاربرد داره( اگرچه خیلی اوقات هم اونجوری که باید جواب نداده، ولی خب ) مهم نیست دولت اون کشور چقدر به مردمش اهمیت میده، اساسا زمانی که دنبال تامین منافع خودش باشه و سیاست هایی رو دنبال بکنه که جیب پر کنه، مردم معترض براش نقش یک مزاحم رو دارن و چون میخواد راحت تر برنامه هاش رو اجرا کنه باید این مردم رو به قول خودمونی بشونه سرجاشون. حالا چجوری؟ با برنامه های جایگزین ( یه قانون نانوشته جهانی هست بابت این موضوع که میگه هرچقدر میتونی مردم رو سرگرم کن ، به خودشون ، به تئوری های ساختگی، به برنامه هایی که توی فرهنگشون تابو محسوب میشه ، به مواد مخدر، به بازیچه قرار دادن یا بازیچه گرفتن، به پول ، شهوت یا حتی شهرت ) اینجوری میتونی ذهنشون رو از چیزی که در حال اتفاق افتادنه دور کنی. نذار کسی بفهمه چه خبره. اگه جواب نداد و بالاخره مردم فهمیدن چی؟ حالا وقت مدیریت اوضاعه. باید بهشون بگی اون چیزی که فکر میکنید نیست و سعی کن همه چیز رو کنترل کنی . تظاهر کن که خواستشون برات مهمه، یکی رو مقصر جلوه بده، با استعفای اشخاص ، با استیضاح یا برکنار کردن اوضاع رو دست بگیر، حتی اگه مجبور شدی توی یه برنامه ساختگی یکی رو از صحنه حذف کن ( مثلا با مرگ ناگهانی ). اینجوری مردم حواسشون از اصل داستان پرت میشه.اگه مردم آروم نشدن و کنترل از دست خارج شد چی؟ گزینه سرکوب آمادست. فرقی نمیکنه کی توی خیابونه، هر طور که میتونی متفرقشون کن. نباید توی خیابون بمونن چون این برای وجهه حکومت خوب نیست. جمعیت هرچی بیشتر بشه جمع کردنش سخت تره ، پس تا پیش از این که صداهای بیشتری بلند بشه کار رو از دستشون دربیار.
خلاصه که میخوام بگم زمانی که هرجای دنیا برای خواسته ای قیام میشه یا برای اعتراض به شرایط مشتی گره میشه همیشه یه چماق هست که توی سر صاحب مشت بخوره. اونی که چماق داره معترض رو به چشم یه عنصر نامطلوب میبینه نه کسی که برای نیازهای انسانیش اعتراض میکنه. نکته جالب اینجاست که هیچ حکومتی حاضر نیست به تظاهر کنندگان علیه اوضاع موجود بگه معترض ، معترضین فرانسه از نگاه دولتشون آشوبگر هستن در حالی که کشور دیگه ای اونها رو معترض محسوب میکنه و حرکتشون رو جنبش یا قیام ملی میدونه.
به امید روزی که هیچ انسان آزاده ای هیچ کجای دنیا برای به زبون آوردن خواستش، فریاد علیه ظلم حاکم و یا توقع برای داشتن اساسی ترین حقوقش مورد سرکوب، تعرض و یا حتی مرگ قرار نگیره.
