از عمد سکوتتو نمیشکنی یه رویای قدغنی
کاش باشم ازت غنی از تو توی اهنی
هرکاری کردم از ذهنم بری
نمیری چون مثل جواهری
تو از بوی رفتن پری
تو برا رفتن حاضری
تو از وجودم بودی شد این شهودم فرودی
که رو به فردا نبود سخته تو عشق بشی کشته برا سندعشق امضا نبود
من تو کلاس عشقت درسو اموخته بودم
من نگاه زیباتو تو دلم اندوخته بودم
کیه این حسارو برگردونه این گوی و این میدونه
من میگم برگرد خونه دوری خیلی منو میترسونه
حاصل جدایی این تپش این احساس واین خواهش
ولی تو میذاری منت باز دوستت دارم با مودت