من پرم از گریه هرچی کشیدم سر این نخبه
که واقعا مرده خنده پرم از ندبه
من نوشتم واسه دلای اجری
از زخمای متواتری
انگار هیچ ترین ادم توی معاصری
اخه کسی به من باور نداره
این نخبه یه موجوده خودپرسته زائر نداره
کی خوشش میاد یکی بکنه براش ادعا
اخه کسی به من باور نداره
نخبه زخم متواتر نداره
به نخبه ها نزدن افترا
ولی هنوز این پسر مونده پای هنرش
قشنگه ولی کمه ادعای هنرش
هرجا اسم شعر میاد دلم میتپه
واسه من هنر راه راست نخبه شدن چپه
این شده کارو فکرم
شده تو هر شبم ذکرم
روزا راحت ساعت به ساعت
رتبه بودن خوب شد هنر حقارت
هرکسی یه چیزی رویاشه
ولی نخبه تو همه چیز ادعاشه
من شعرم روانه به دفتر مثل کاروان شد
استعداد من نه تو ریاضی تو هنر عیان شد
هنر چیزی بود که برای من قابل ستایشه
هنر شعری بود که برای من قابل خوانشه
نخبه نمیشن رعیت زاده ها، مثل من
رتبه نمیشن مهنت زاده ها، مثل من
چرا حالا که پر از حرفم
این کنایه شه
چرا نقطه ضعفم
همه جا نمایه، شه
دلم شعر و براورد میکنه
چی انتقامش رو کند میکنه
نخبه شدن رتبه شدن خنزیر ها
اسوه شدن این نماد تزویر ها
من نمادم شعرمه زهر هلاهلم
من به درس به همه چی دیگه کاهلم
نمیخوام درس و نمیخوام پند و
نمیخوام این حال و حال گندو
اخه کسی به من باور نداره
این نخبه یه موجود خود پرسته زائر نداره
کی خوشش میاد یکی بکنه براش ادعا
اخه کسی به من باور نداره
نخبه زخم متواتر نداره
به نخبه ها نزدن افترا
دست مستبد ظلم حاکم شد
نخبه با پارتی و پول عالم شد
هرکسی این حلول عالم شد
هیچی تو معاصر هنر غنائم شد
چیو کردم شعر غمو کردم ابداع
خوبی کردم نشد ارجاع
من نبودم بند باز
تو خیالم هم سقوط شد پرواز
همونایی که نمیفهمند
شدن نخبه قیمت چند
اخه کسی به من باور نداره
این نخبه یه موجود خود پرسته زائر نداره
کی خوشش میاد یکی بکنه براش ادعا
اخه کسی به من باور نداره
نخبه زخم متواتر نداره
به نخبه ها نزدن افترا
