آفتاب خسته می تابد بر تن زمان
زمانی که برای من نیست و
از من عبور می کند
و تنها مرا به پایان می رساند.
فضیلت هایی میخواهم که
وجدان مرا بیدار کنند و انسانها مرا پس نزنند.
زمان حرکت نمی کند این من هستم که در آن حل میشوم.
سیاره ها دور سرم می چرخند و حلقهٔ زحل در دستانم.
ستاره ها می رقصد و چشمک می زنند ولی
شادمان نیستند
چرا که در برهوت شب گرفتارند.
مبتلایان به شب را علاج نباشد.
من شب رو هستم و از سیاره ای دور می آیم. آنجا عشق مصرف میکنند و نور می بلعند ولی باز هم تاریکند.
هر کس خنجری از جنس قلبش دارد و هر چه بی رحم تر
ضربه اش مرگبارتر می شود.
در رگهای هر کدام زمستانی از محبت های پلاسیده در حرکت است. دیوار ها با غم رنگ آمیزی شده اند و هر رنگی شدت غم را احراز میکند.سالهاست که ماه منتظر خورشید است و صبح شوخی کودکانه بیش نیست.
روح ها نا امید نیستند آنها زاده ی بی چون چرای بی هویتی هستند.
شناور بودن بین جهانها و استشمام غربت و تنهایی و تنهایی و تنهایی که بیش باد.
غم متحرک در صداها و شمیم راز آلود نگاها چه ساعت های شنی را پر و خالی میکند چه دلها را تهی و سرشار میکند.
و در انبوه روزمرگی مه شدن!
فرصت بزم دشمنانم نیست
روز تا شب به خویش در جنگم...
سلیم تهرانی"
