شاید تو!

هیچ نقشه و تونلی ، هیج دور برگردونی مرا به گذشته وصل نکرد که موسیقی چنین کرد.

موسیقی چشمان تو، که نمیدانم لایق گوش سپردن هستم یا فقط جان سپردن؟!

باران که خوشحال است وقتی بر تن تو می بارد. خورشید که نمی سوزاند وقتی بر دستان تو می تابد.

مردمان مرا متملق می بینند شاید تو مرا عاطل و باطل ببینی!

شاید پوسته نوشتن اینگونه است که سخن هر چه زیبا تر ادا شود بوی تصلف هم بگیرد ولی هسته درونی اش همچنان حفظ میگردد.

شوریدگی ام راه عقل نبندد بر من

که عقل نیز بخندد بر سر این تن

من مفتون توام ای فتنه بر انگیز ترین رویا

تو بگو در کجا بتازانم این اسب گریز پارا

این پیر شده نوپا را، این حسرت فردا

کجا رها کنم این سرگشتی و غم را

نشر میدهم این حرفهای بی فکر را

باشد که عابری ببیند تصویر من را

از شریانم خون شب آلود می چکد.چشمان مرا غسل تعمید ده که پر از لذت های مقطع ای است.پر از گناهان پاک نشدنی!

با قطره چکان کلمات با من سخن بگو که معده ذهنم بتواند هضم کند.حرفهای تو مثل سرود کلیسا در حفره های گوش من می پیچد و می پیچد و می پیچد.

لبخند تو می رقصد با همین اکنون، همین حالا تو فرزند اکنونی. نگاه تو راهش را سمت من گم نمیکند افسوس!

تو محصور هیچ شکارچی نمی شوی حتی من با این قلم!

تو دست نیافتنی نیستی بلکه هیچ یافتنی نیست.

تو و تو و تو، تمام آنچه قلم به من یاد داد.