س ب و "

یا وفا خود نبود در عالم

یا مگر کَس در این زمانه نکرد

کَس نیاموخت علم تیر از من

که مرا عاقبت نشانه نکرد.

استاد سخن"

من بودم و خرقه ای ژنده و قلمی چوبی.

برای خلاصی از این ژولیده افکار،چاووش انتخابش کردند.

در صدر این گله،به پیشم.گردنه پر ز خصم.

در میدان قلم نجاتم نمیدهد!من رسم رمندگی نیاموخته ام.

در قریه زیسته ام و با احتیال غریبه ام.

کتاب دوستم وکتاب دان نه!

گفته بودند:کهنه فکری، رنجیده خاطر و مسکوت. برازنده جماعت نباشی حتی اگر ارزنده خویشی.

حکایتی ناخوشی میلی به خواندنت نیست.

جنگلی خاموشی میل پیمایشت نیست.

جهان ژرف بود ولی توخالی

چون آدمیان با حرفهای رنگی!

من غزلی ناتمام بودم در پی کامل شدن...

ندا رسید:

سبوی شکسته را خریداری نباشد

طرب چنین خسته را شانه نباشد

پرنده ی بی پرواز را آشیانه نباشد

بگذر ز دنیا که آن را وفاداری نباشد.