دلم می‌خواهد بروم جایی که واقعا خودم باشم آنجا که با من جور دربیاید. ولی هیچ جا جای من نیست؛ من زیادی‌ام.
"ژان پل سارتر"
قلم سر میخورد این روزها از دستم و واژه ها مرا تنها گذاشته اند. در برهوتی از آدمها سرگردانم اسمش را گذاشته اند دنیا این غمکده ی رویا. این خانه ی عجیب و غریب با هزار سودا.
باید به خودم دلداری بدهم نه؟ به قول یکی از شخصیت های کتابی مورد علاقم حرفهای خوب بزنم!
ولی رفیق من می گویم حتی اون لحظه هایی هم که شادم دارم سوخت تولید میکنم برای غم هایم!
شادی واقعی و تمام و کمال وجود نداره!
هیچ لحظه ای عاری از درد نیست چرا که بودن درد دارد...
اینها را نمی گویم که بعدش بگویم پس عدم خوب چیزی است پس مرگ یعنی آرامش و...
نه!
می گویم آن شادی بی رنگ حسرت و اندوه را تا به حال لمس نکردم.می گویم آدمهایی که تولید درد نکنند رو تا به حال کشف نکردم. می گویم روزهای بی غروب را تا به حال تماشا نکردم. میفهمی؟
قصه از این قرار است که در من جاهای خالی بسیاری ست که با هیچ چیزی پر نمی شود.
از همه چیز این دنیا می ترسم. از غم از تنهایی بی خلوت از آدمها از خودم حتی...
از درد دل های با کاغذ که نمیدانم قرار است کجا نقل مجلس
بشود!
از موبایلی که زنگ خوری ندارد
او از من تنها تر است یا من از او؟
