
حرفهای توخالی ات قلب مرا پر میکرد
نور چشمانت چراغ عبورم از آدمیان بود.
من دور شدم از همه چیز
و نگاه کردم به حجم معرفتم
و فراموشی مکید تمام محبتت را
و زخم ها اندر زخم و آدمها همان و
قلب ها شکسته تر.
باید از جایی این زنجیر را برید.
بگو کدامین درد تو را به من متصل نموده
بگو با چه شقایقی زندگی باید کرد؟
من خواب کلمات می بینم و تو در خیال رسیدن به آمال
آتیه ات. امروز از چشمانم شعر می بارید و لبخندم پر از بوی یاس و قلبم از ذوق اولین تماس در تلاطم.
تو اینها را نمی بینی
این چیزها به چشم نمی آیند چه رسد به قلب!
معرکه ای داشت دلم با شنیدن صدایت و دیده شدن توسط چشمهایت. ولی افسوس!
طغیان های شاعر قبل عروج شعر نهان می ماند.
من از تو نوشتم و تو را خواندم و با تو خیال کردم. امتداد سرشتت را به خِرد های زیبا پیوست میدهم.
تو مرا نمی شناسی
حد جنونم را نمی دانی
زبان عشقم را نخوانده ای.
من برای ضیافت های جسم آز خواهت قربانی نیستم.
میخواهم عشق مرا برباید و
از نو گِل مرا قالب دهد.
قلبم تنهاست ولی در تکاپوی پیوستن به هوس های رنگین تو نیست.
مرا با چشمانم بشناس
گویا خالقم بعد از غم آنها را آفرید.
مرا با غروب های دود زده در حافظه ام بشناس و گر تو هم دردُخند را تجربه میکنی با من قدم بزن.
پریشانخاطران رفتند در خاک
مرا از خاکِ ایشان آفریدند...
بابا طاهر"
• باباطاهرطاهر