یکی از موسیقی هایی که تبلور وجود خویش را در آن به وضوح میببنم Death, Come Near Me است.
بسیار هنری، تاریک و واقعی است.
انسانی که مرگ را صدا میزند برای همراه شدن با آن
تا زندگی کند!
میگوید تو همان باش که می مانی!
و در لحظه ای اعجاب انگیز، مرگ زندگی می آورد.
این مدت درگیر این بودم که چرا وقتی رنجهایم پر رنگ تر می شوند خنده هایم بیشتر می شود و هیستریک تر!
مگر نباید غمگین در یک گوشه ساکن ماند؟
اینجاست که با افسردگی مدرن آشنا می شوی.
نه از آن نقاب های کلیشه ای که من در ظاهر خندانم ولی باطنا در حال فروپاشی! نه، انسان پیچیده تر از این حرفهاست.
وقوع همزمانی خنده و اندوه نیست. خنده نشانه شادی است ولی خود شادی نیست!
این باور را باید درست کنیم.
پس هنوز غمگینی ولی اشتباه بروز میدهی یا بخاطر مصلحت.
به هر پایان روزی که میرسم میگویم:
شادی این دنیا آغشته به غم است!
بس که حسرتهای رنگین دل به روی هم نهاد
رفته رفته سینهام چون کلبهی بزّاز شد...
صائب تبریزی"