
تو میتوانی باعث بشوی درخت های باغ قلبم شکوفه بدهند و من آن شکوفه ها رو شعر کنم و برای تو بخوانم.
میخواهم گره بخورم به تو. نامت را صدا بزنم تا شاخسار های نور و سرمستی مرا فرا گیرند که تاریکم.
میخواهم مرا با تو بخوانند مرا با تو بدانند و ما چونان سروهای ریشه در هم کنار جویبار زندگانی گذر عمر کنیم.
میخواهم ادغام شوم در لایه لایه ی تو تا آنجا که دیگر منی نماند.
وقتی نامم را صدا میزنی جهان ترانه میشود و ابرها
ویولن سل می نوازند و گل ها به رقص در می آیند.
اما در من اثری از این شعف و شور ها نمیبینی!
به رسم زمانه و حکم عقل شوق چو کودک مرا نمیبینی.
تنها نسیمی سراسیمه وزان را حس میکنی که نظم موهایت را به هم میریزد. کاش قبل اینکه درس هایمان را یاد میگرفتیم با هم آشنا میشدیم.
من درس پس میدهم به روزگار
تو درس میدهی عالمی را آشکار
کاش بعضی درسها رو پاس نمیشدی مثلاً همین عشق را. نکند ترافیکی باشم در بزرگراه قلبت که وقتی چراغ ها سبز شد ترکم کنی؟
آن شب که گفتی" دوستت دارم"
تلفن روی گوشهایم صدای نفس های تو را می کشیدند تا به قلبم برسانند و حبس میکردند و دلم را از هر چه جز تو بود بازدم.
نکند مرا ملعبه ی هوس رنگینت کنی؟
در من چه دلهره ها چه هراسهاست...
نکند داشتنت خدایی ناکرده شود ح س ر ت....
نمیخواهم حتی نگارشش کنم.
بگذار از همان خیالات محالاتم بگویم؛
از آنجا که تو میخندی و من تماشایت میکنم
و چه غوغایی ست در دلم
از اینکه تو در کنار من شادمانه عضلات لبهایت تکان میخورد.برایم کتاب شعر جدید آوردی
و ورقه هایش بوی تو را می دهند.
آبی پوشیدم و تو میخواهی شنا کردن یادم بدهی.
میبینی؟
چه خوب می بافم رویا و
چه خوب
پنبه میکنی...