
-زمانی را صرفِ نوشتن کرده ام که دگران صرف خوشی کرده اند.
خوشی های فانی،برعکس نوشتن. میگویم این نوشتن نیست که مرا رشد داده؟
اخر احساس میکنم همچون مادر عقل و تصمیماتم را کنترل میکند.
زبانم بند اید زمانِ صحبت،ولی این انگشتانِ باریک اند که هرچه زبان نمیگوید مینویسند.
گه و گاهی روی کلمات می ایستم،گه و گاهی را با ابیات میرقصم.
ولی میدانید ... ؟
این زبان هرگز قدر انگشتان من سخن نگفت ...!
Masiha ....=)