
این ته نامردیه که بخوای احساسات قشنگت رو از آدمی که دوسش داری پنهون کنی، مثلا وقتی مثل چی دلت براش تنگ شده براش به روی خودت نیاری و سکوت کنی... یا وقتی باید باهاش حرف بزنی و بگی که چقدر دوستش داری و زندگی رو بدون اون نمیخوای، فقط بهش زل میزنی وتوی ذهنت همه ی اینارو بهش میگی... من خیلی وقتا آدم هایی که دوستشون داشتم رو اینطوری از دست دادم..! هیچ وقت نتونستم با کسی که دوسش داشتم صادق باشم و بهش بگم: ببین من دوستت دارما.. هیچ وقت نشد بی هوا بهش زنگ بزنم و بگم الان دلم میخواست پیشم میبودی... همیشه حرفامو قورت دادم، لبخند زدم و وانمود کردم هیچ وقت نه دلم تنگه نه هیچ چیز دیگه ای....=)
" مسیحا " _۱۴٠۲/۳/۵