نفس عمیق بکش و همه ی خواب های بدی رو که دیده بودی رو خاک کن زیره شش هات و چشم هات رو با آواز پرنده های بهاری بشور. تنگی نفس داری؟ چشم هات رو نمی تونی باز کنی؟ بهار چرا من رو از خواب زمستونی بیدار نمی کنه؟ چرا یخ شش هام آب نمیشن تا آواز پرنده هارو نفس بکشم؟ چی سره جاش نیست که باد موهام رو نوازش نمی ده و آفتاب چشمانم رو نیشگون نمی گیره؟ چشمانم رو کجای زمستون جا گذاشتم که هنوز سبزی چمن زار رو نمی بینم؟ دلم پرواز کردنی می خواد بدون فرود آمدن. رفتنی بدون بازگشتن و آغوشی بی انتها از رودخانه ای که آب گرمش و بوی خوبش من رو به بیست سال و اندی پیش ببره.
پرنده ی بهاری من رو صدا می کنه و برام خبر از خیلی دور ها می آوره. پرنده اشک چشمانش رو روی دستم می چکونه و دست من شروع به حرف زدن می کنه. من ساکت به حرف های دستم گوش می کنم. پرنده به دور من پر می زنه و اشک هاش همه جای من رو خیس می کنن و کم کم همه ی تن من صحبت رو آغاز می کنند. لب های من متعجب از این همه حرف، اما باز هم سکوت می کنند. گنجشک انقدر اشک میریزه که تموم میشه و از بین میره و صحبت های تن من چند شبانه روز دنباله دار می شه. صحبت های تنم یکی یکی به سمت چشم هام می رن و از چشم هام بیرون می زنن. من همه حرف هایی که تک تک اعضای بدنم می زدن رو اشک می ریزم. گریه هام بال زنان تبدیل به پرنده های سفید می شن و دونه دونه پرواز می کنن.
خبر از باد بهار نیست، خورشید هم هنوز خوابیده و شش های من که خالی از حرف شدند آماده پروازی بی فرود هستند.