سرگرم دوخت و دوز بودم که سوزن کم آوردم و از جعبه نخ ها بسته سوزن رو برداشتم و شروع کردم به سوزن زدن. یک لحظه چشم من افتاد به بسته سوزن های ته گرد، سوزن های ته گردی که با خودم از ایران آورده بودم. کاملا یادم رفته بود که چقدر این سوزنها برای من آشنا بودند و اون توپک های رنگی جزوی از بچگی من. سوزن های ته گرد شروع به حرف زدن کردند و از گذشته گفتند.
مامان لباس می دوخت و من روی زمین کنارش می نشستم و با وسایل دوخت و دوز اطراف بازی می کردم و سوزن هاش رو مرتب می کردم. ته گرد ها یک سمت، سوزن دوخت و دوز یک سمت. سوزن های ته گرد هم به ترتیب رنگ مرتب می شدن. هر کدوم از سوزن هارو یک آدم می دیدم و اگر فقط یک سوزن ته گرد سفید بود، می رفت نزدیک قرمز ها تا تنها نمونه.
کشوی دگمه ها جای مورد علاقه ام بود. همهی دگمه هارو بیرون می ریختم و به همشون شخصیت می دادم. اونی که مروارید داشت و دورش چین های طلایی، خانم متشخص و قرمز خالخالی رو بچه پنج ساله می دیدم. تک دگمه ی سرمه ای مانتو مامان هم ناظم مدرسه بود. همه دگمه هارو دسته بندی می کردم و بعد دوباره همه بر می گشتن توی کشو.
کشو کوچیک بود و شش طبقه داشت. هر طبقه مخصوص به یک سری وسیله بود. یکی سوزن ها، یکی نخ ها و یکی دیگه هم روبان ها. هر بار همه رو بیرون می ریختم و اون کشو های کوچک رو مرتب می کردم.
بعضی وقت ها هم سوزن نخ می کردم و با تکه پارچه های مامان برای عروسک هام لباس می دوختم و باربی های متشخص من که همیشه هدیه هایی از طرف فامیل های خارج نشین بودن، متاسفانه لباس های کج و معوج با پارچه های گل گلی دوخته شده توسط من رو به تن می کردن.
صدای بلند چرخ مامان واقعا اذیت کننده بود اما همه ما بهش عادت داشتیم چون قرار بود یک چیز خارق العاده از اون صدا بوجود بیاد. چرخ خیاطی، مامان و کلی لباس خوشگل و خوش دوخت که باعث تعجب همه از خلاقیت و سلیقه مامان میشد، مثل اتیکتی به روح من وصل شده.
و شاید واقعا همه این هاست که باعث شده سوزن نخ گرفتن برای من آرامشی باشه در این طوفانی که دارم زندگی می کنم. این سوزن هرچقدر هم انگشت های من رو به درد بیاره روحم رو آروم می کنه. من هنوز هم سوزن ها رو مرتب می کنم و به ترتیب می چینم. سوزن هایی که امشب من رو جادو کردن و به گذشته بردن.