ویرگول
ورودثبت نام
Sunny
Sunny
Sunny
Sunny
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

خداحافظ و سلام!

اگر تک تک حس هایی که این چند ساله بهم دست دادن و همه فکر هایی که به ذهنم می رسید رو مغزم خودکار از طریق یک اپلیکیشن وارد گوشیم می کرد الان باید وارد فصل سوم داستان مهاجرتم می شدم. پنج روز دیگه وارد چهارمین سال مهاجرتم میشم. این سه سال تلفیقی بود از کلی تجربیات با طعم های جدید و خب من هم که از بچگی بد غذا و بد اشتها بودم، به همین خاطر نمیتونم انکار کنم که همه این مزه هایی که این سه ساله چشیدم باب میلم بودن.

هر روزی که به رفتنم نزدیک می شد بیش تر به این فکر می افتادم که نکنه لحظه خداحافظی توی فرودگاه احساساتم به منطقم غلبه کنه و جا بزنم و بگم نمیرم. خودم از شدت احساساتی شدنم می ترسیدم و پیش بینی می کردم حدی از جنون وارد مغزم می شه و از همه چیز منصرف می شم. کانادا رفتن شوخی نداشت، خیلی هزینه شده بود و راه خیلی دور بود. می دونستم که کسی نمی تونه سالی یک بار به دیدنم بیاد یا اروپا نیست که شش ماه یک بار سر بزنم به خانواده و حال و هوایی عوض کنم. هرچند که هنگام خداحافظی با مامان و بابا و در آغوش گرفتن های آخر ، انقدر گریه کردم و بیشتر حالتی از زجه زدن داشتم که مامان گفت اگه این جوریه من نمیزارم با این حال بری! اما رفتم. نه احساسات مغزم رو اشباع کرد و نه جا زدم. با کلی بار و اضافه باری که بیشتر از چمدون هام توی دلم داشتم رفتم.

روز اولی که از خواب بیدار شدم، برای چند لحظه یادم رفت که دیشب از ایران پرواز کردم و وارد کانادا شدم. همه اون اشک هایی که توی فرودگاه ریختم و آغوش تلخ نهایی که از مادر و پدرم گرفتم از یادم رفت. من خواب ندیده بودم، بالاخره مهاجرت کرده بودم. چیزی که سال ها توی ذهنم بود و حرفی که از بچگی توی خونمون زده شده بود " از این جا برید" در نهایت به حقیقت پیوست. یادم اومد که صبح دو روز پیش سوار هواپیما شدم، بیشتر از 14 ساعت توی آسمون بودم و حالا که چشمم رو باز کردم 9,881 کیلومتر از تهران و خونمون فاصله داشتم. اون لحظه که همه این خاطرات به ذهنم برگشت ،حس شدید وای چه خاکی بریزم روی سرم و حالا چه غلطی بکنم، اولین چیزی بود که به خودم گفتم. اما طبیعتا چون روز های اول بود خیلی گرم دیدن همه چیزهایی بودم که 25 سال ندیده بودم و چشم هام بیشتر از هر عضو دیگه ای از بدنم کار می کردن.

خانواده ای که قبول کرده بودن چند روز ابتدایی رو در کنار اون ها بگذرونم خودشون بیش تر از 20 سال بود که ساکن کانادا بودن و پدر خانواده اولین کسی بود که با برادرش مهاجرت کرده بود. من بیشتر از چهار پنج روز با اون خانواده زندگی نکردم اما حرفی که پدر اون خانواده بهم زد همیشه تو ذهنم مونده. بهم گفت: خودت رو از همین الان کانادایی بدون و یک جا بنویس که تو کانادایی هستی و کانادا کشور توست. گفت تا چشم بهم بزنی می بینی که یک سال شده که این جایی، و این حرف برای منی که یک روز هم از ورودم نگذشته بود خیلی سنگین و دور از باور بود. حالا هر سال که از تاریخ ورودم می گذره این حرف توی ذهن من تکرار می شه. همون جا توی اون خونه که بودم روی یک کاغذ نوشتم من کانادایی هستم و کانادا کشور منه و هنوز هم نگهش داشتم.

مغز من برای مهاجرت خالی بود و به جز حرف ها و داده هایی که همه راجع به مهاجرت می زدن، از سختی و تنهایی و بی پولی و "فکر نکن بیرون از ایران بهشته"،چیز دیگه ای نمی دونستم. می دونستم که باید از صفر شروع کنم. همیشه خودم رو مثل بچه ای می دیدم که پرت شده دورن استخر بدون این که شنا بلد باشه، اما نمی دونستم چیزی که توش پرت می شم آب نیست و اتفاقا داخل استخر هم نیست. من هنوز کانادایی نشدم و با شرایط الان نمی دونم حتی بهش نزدیک هستم یا نه. خیلی وقت ها فقط خودم رو رها می کنم تا ببینم جریان این آبی که سه ساله درونش دست و پا می زنم منو کجا می بره.

مهاجرتکاناداخداحافظیاحساساتسرنوشت
۳
۰
Sunny
Sunny
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید