بعد از ظهر یک روز آفتابی.
دریا مواج و خاکستری نامت را صدا می زند” آهای دوست قدیمی کجا رفتی؟”
گیج و مبهوت خودش را به این ور و آن ور پرت می کند تا اثری از تو ببیند.
ماهی ها حالت را از یکدیگر می پرسند. اما هیچ کدام از تو خبری
ندارند.
قایق ماهیگیری سراغ چکمه های خیس و قدم های سنگینت را از شن های ساحل می گیرد و شن ها برای یافتنت ساحل را می پیمایند.
تور ماهیگیری ساکت و بی حرکت گوشه ی انبار منتظر صیدی دیگر است.
تفنگ های شکاری ات زنگ زده اند.
شهر بوی عطرت را کم دارد و خانه نگاهت را.
گوش هایمان دلتنگ صدایت هستند و بین آواها صدای بم تو را می جویند.
کودکیم لابه لای عکس ها “باباجونی” را به من نشان می دهد.
کودکیم دست در دستت لبخند زنان به من نگاه می کند.
باباجونی