سوگنامه

غبار غم هوارو خفه کرده
انگار حیات از این خاک نفرین شده پر کشیده
ما؛ تبدیل به جهنم روی زمین شدیم و محکوم به فناییم...
دنیا لبخندشو از ما دریغ کرده
و مادرِ زمین آغوششو به رومون باز نمی کنه.
چهارگوشه این زمین، غرقه در اشک و خونه
پیاله زندگی رو سر کشیدن،
خاکشو غارت کردن،
جامه اش رو دریدن،
و برهوت سوگوار رو عور و عریان به حال خودش رها کردن.
حوض زندگی سرریز شده از غم و اندوه فرزندانش؛
و شغالان بی صفت فرصت طلب، دور میزی جمع شدن که تا پوست و استخوان جنازه های از زیرآوار درآمده رو هم بخورن!
ظلم تا کجا به پیشروی ادامه میده؟؟
بساط قمار خون آلود این جماعت بی وجود، در کدام نقطه از خط سیر زمان متوقف خواهد شد...؟