
وقتی بچه ای و رو به رشد,
بهت میگن آرزو داری چه کاره بشی؟
آرزو داری چیا داشته باشی؟
انگار قراره بهشون برسی!
همیشه توی توهمات قرارت میدن...
نمیگن هدفت چیه , یا چجوری باید به علایقت برسی...
تو رو با آرزوهات محدود نگه میدارن تا بیای بالاتر.
بزرگ و بزرگتر شی و با آرزوهات سرگرم بمونی که یه روزی میخوای بهشون برسی...
اما این وسط یه مشکلی هست که متوجه هم نمیشی!
اینکه چجــوری میخوای بهشون دست پیدا کنی؟! از چه طریقی؟
خدا بت میده؟ کائنات ؟ یا قانون جذب ؟ (هــه!:)
وقتی دوروبرت رو میبینی و آدمایی که از کنارت رد میشن رو مشاهده میکنی, میفهمی که اونام مثل تو با همین روش بزرگ شدن,اونایی توی سرِ کوچیکشون دنیاهای بزرگی رو مثل تو پرورش دادن اما...
اونوقتِ که آرزو های تو هم مثل اونا کم کم محو میشن و جاشون رو واقعیتِ بی رحم میگیره.
البته که واقعیت بی رحم نیست اما اونجایی که به تو بجای واقع گرایی, رویا و آرزو رو تزریق میکنن, واقعیت شکلی دیگه به خودش میگیره!
اون کمین میکنه تا یک روز همه ی فانتزیات رو بِدَره و خودش رو مثل یک کابوس ناتمام تو بیداری نشون بده!
و اینگونه مرگ آرزوها شکل میگیره و آدما تا آخر عمر سوگوارِ و عزادار میمونن...!