
برای گرفتن عکسهای این شماره، به خوابگاه متأهلی رفتم. مکانش را از روی نقشه پیدا کردم. وقتی رسیدم، شک کردم که درست آمده باشم. چند تا ساختمان کوچک و کوتاه بین زمینهای خاکی جوانه زدهبودند. گزارش را خوانده بودم؛ ولی باز هم آنجا با تصورم فرق داشت. خواستم با نگهبان هماهنگیها را انجام بدهم و عکاسی را شروع کنم؛ ولی اتاق خالی نگهبانی، بدجور در ذوقم زد.
شروع کردم از خرابهها و محیط بیرون خوابگاه عکاسی کردم. چند دقیقه طول کشید تا بالأخره کسی از حیاط آنجا رد شد: یک خانم با دو تا بچۀ کوچک بودند. گفت که آدرس را درست آمدهام، ولی اگر میخواهم از او عکس بگیرم، نباید صورتش معلوم باشد. بیخیال عکاسی از او و بچههایش شدم.
به داخل رفتم و کمی در حیاط گشت زدم. تقریباً تمیز و پاکیزه بود؛ ولی همانطور که در گزارش خواندید، هیچ مرکز رفاهیای نداشت. داشتم از خرابههای یک گوشه از زمین عکس میگرفتم که دو نفر به سراغم آمدند. خوشحال شدم و فکر کردم که بالأخره سروکلۀ نگهبانها پیدا شدهاست؛ ولی اشتباه میکردم. یکی از آنها از من پرسید: «الآن مثلاً داری چهکار میکنی؟ از اینها عکس میگیری که چه بشود؟ اصلاً چهکسی به شما اجازه دادهاست که از اینجا عکس بگیری؟» خودم را معرفی کردم و شروع به صحبت کردم تا سوءتفاهمی که به وجود آمدهبود رفع شود. بابت عدم هماهنگی عذرخواهی کردم و گفتم که نتوانستم نگهبان را پیدا کنم. کمی هم دربارۀ گزارش این شمارۀ نشریه توضیح دادم. یکی از آنها گفت: «چیزی از جایی به ما اعلام نشدهاست. پس اجازه نمیدهم عکاسی کنی.» سپس دوربین مرا گرفت و عکسهایی را که از داخل حیاط گرفتهبودم پاک کرد.
کاری از دستم بر نمیآمد. برایم عجیب بود که آنقدر همه در آنجا در برابر دیدهشدن مقاومت میکنند. از او پرسیدم که چه سمَتی دارد و جواب داد: «من مسئول این خوابگاه هستم؛ ولی هیچ دفتری ندارم و مجبورم در اتاق نگهبانی بمانم. ما خودمان اینجا مشکلات زیادی داریم، ولی نمیتوانم با شما همکاری کنم و مشکلات را بگویم». دوربینم را پس گرفتم و بعد از کمی عکاسی از محیط اطراف، به دانشگاه برگشتم.
حیفم آمد که تجربۀ حضورم در خوابگاه متأهلی را با شما در میان نگذارم. اکنون چندکلمهای با مسئول این خوابگاه حرف دارم: «مسئول عزیز! شاید اگر بهجای این همه تأکید بر تشریفات، کمی بیشتر روی عملکرد نگهبان خوابگاه -که حدود یک ساعتی را که من در آنجا بودم، حضور نداشت- تمرکز میکردید، هرگز کسی از امنیت خوابگاه متأهلی به ما گله نمیکرد. شاید اگر انتظار برای اجازۀ بالادستیها را کنار میگذاشتید و مشکلات را بیان میکردید، قوانین غیرمنطقی شورای صنفی خوابگاه تصحیح میشدند. مسئول عزیز! به شما پیشنهاد میکنم که دیگر دوربین هیچ عکاسی را نگیرید و عکسهای او را پاک نکنید؛ چون نه از لحاظ قانونی و نه از لحاظ اخلاقی کار درستی نیست».
یادداشت از نگین خسروانینژاد