
نحوهی سازماندهی واحد L&D تأثیر مستقیمی بر چابکی، پاسخگویی و اثربخشی آن دارد. انتخاب مدل مناسب، به فرهنگ، اندازه و ساختار کلی سازمان بستگی دارد:
در این مدل، تمام اختیارات و منابع در یک واحد مرکزی متمرکز است. مزیت اصلی آن، وحدت رویه، صرفهجویی در هزینهها و ایجاد استانداردهای یکپارچهی یادگیری در سراسر سازمان است. با این حال، ممکن است این مدل نتواند به سرعت نیازهای خاص و محلی واحدهای کسبوکار را پاسخ دهد.
در این ساختار، هر واحد کسبوکار یا منطقه جغرافیایی، تیم L&D مختص خود را دارد. این رویکرد، سرعت و انعطافپذیری بالایی در پاسخ به نیازهای محلی فراهم میکند، اما احتمال موازیکاری، دشواری در اشتراکگذاری دانش و عدم دید کافی مدیران ارشد بر سرمایهگذاریهای صورتگرفته، از معایب آن است.
این مدل، ترکیبی از دو رویکرد پیشین است و در حال حاضر، رایجترین و مؤثرترین مدل محسوب میشود. در این ساختار، یک تیم مرکزی مسئولیت توسعهی حرفهای، استراتژی کلی و استانداردها را بر عهده دارد، در حالی که واحدهای کسبوکار بر آموزشهای تخصصی و فنی مرتبط با حوزهی فعالیت خود متمرکز میشوند.
پیشرفتهترین مدل که در آن، متخصصان L&D بهعنوان شرکای استراتژیک، در دل واحدهای کسبوکار مستقر میشوند، اما به واحد مرکزی L&D گزارش میدهند. این افراد، با شناخت عمیق از چالشهای هر واحد و ارتباط نزدیک با ذینفعان، بهترین ترکیب از تخصص و ارتباط را به ارمغان میآورند.