
مهمترین تحولی که «سنسورهای IoT در کسب و کار» ایجاد میکنند، در مدل کسبوکار است. IoT به شرکتها اجازه میدهد از فروش یکباره محصول (CAPEX) به سمت مدلهای درآمدی مستمر و مبتنی بر خدمات (OPEX) حرکت کنند.
مشهورترین مثال در این زمینه، مدل «Power-by-the-Hour» شرکت رولز-رویس است. خطوط هوایی، موتور جت نمیخرند؛ آنها «ساعت پرواز» یا «نیروی رانش» میخرند. رولز-رویس با استفاده از هزاران سنسور در هر موتور، عملکرد آن را به صورت لحظهای پایش کرده و مسئولیت تمام تعمیرات و نگهداری را بر عهده میگیرد. سنسورها این مدل کسبوکار را ممکن ساختهاند.
این مدل یک گام فراتر میرود. یک شرکت تولیدکننده تجهیزات کشاورزی، به جای فروش تراکتور هوشمند یا سنسور رطوبت خاک، «تضمین افزایش ۱۰ درصدی محصول» را به کشاورز میفروشد. شرکت با استفاده از سنسورها، دادهها را تحلیل کرده و توصیههای دقیق آبیاری و کوددهی را ارائه میدهد. درآمد شرکت مستقیماً به موفقیت مشتری گره خورده است.
دادههای جمعآوری شده توسط «سنسورهای IoT در کسب و کار» میتوانند خود به یک دارایی ارزشمند تبدیل شوند. یک شرکت مدیریت ناوگان میتواند دادههای ترافیکی ناشناسسازی شده (Anonymized) و تجمیع شده (Aggregated) از هزاران کامیون خود را به شرکتهای برنامهریزی شهری یا لجستیکی دیگر بفروشد. این یک جریان درآمدی کاملاً جدید است که هزینه اولیه سنسورها را جبران میکند.