پنجاه و سه

+آخه نیستی ببینی چقدر سخته!
بدونِ معطلی در جواب بهم می‌گه: «مگه باید باشم تا بفهمم؟ بچه من از تو دو تا پیرهن بیشتر پاره کردم.»
ریز می‌خنده. می‌دونه هر سری که بهم بگه «بچه»، صدای اعتراض من بلند می‌شه.
+همین دیگه. فکر می‌کنی هنوز من بچه‌م. اصلا می‌دونی چیه، تحملِ این همه فشار برای یه بچه سخته! اون چمدونِ لامصبم از بالای کمد بهم بده قدم نمی‌رسه.
با اخم منتظر می‌مونم که بیاره پایین. اما با آرامش از اتاق میره بیرون و پنج دقیقه بعد قهوه به دست میاد. لبخند می‌زنه. انقدر شیرین که دلم از پیشِ چمدون‌م می‌ره سمت چشماش که می‌گه بشین، تعریف کن، نرو.
می‌شینم. صورت‌م رو با دستام می‌پوشونم.
+یه روزایی رو من زندگی کردم که از استرس‌ِ این‌که یه ثانیه بعد چی می‌شه، هزار بار مُردم و زنده شدم. یا وقتایی‌که می‌بینمش، آخ. درون‌م آتیش می‌گیره اما با یه لبخند آب می‌ریزم روی این تب و تاب. هر آینده‌ی قشنگی‌ رو هم که تصور می‌کنم، توش تنهام. نه این‌که بد باشه‌ها. نه. خودم می‌خوام که بی‌نیاز باشم.
یه چیزِ مسخره توی گلوم نمی‌ذاره بیشتر حرف بزنم. با قهوه گلو تازه می‌کنم.
+نمی‌دونی روزی هزار و یک بار بهش فکر کردن و نرسیدن، چقدر درموندم کرده.
بلند می‌شم. بدونِ توجه بهش می‌رم روی تراس. آخه لمسِ باد روی پوست‌م، منو زنده نگه می‌داره.

23-خرداد-1399