تا به حال به این فکر کرده‌اید که زمانِ خداحافظی با یار/مادر/رفیق/پدر/خواهر/برادر و یا دیگری، ممکن است آخرین ملاقاتتان باشد؟ و اگر باشد، همین‌گونه که رفتید، وداع می‌کنید؟ یا آب‌و‌تاب‌ش را بیشتر؟
من این سوال را خیلی وقت پیش جایی خواندم و فکر کردم. به این‌که حقیقتا «هیچ‌وقت» نمی‌دانیم کِی آخرین دیدارمان می‌شود و قسمتِ غم‌انگیزش این است که آن‌جور که «دلمان» می‌خواهد، خداحافظی نمی‌کنیم و مدت‌ها در حسرت‌ش می‌مانیم.
من زمانی این حسرت را با پوست و خون و جون فهمیدم که جلوی چشمانم کبودیِ صورتش، سردی بدن و رنگ‌پریدگی‌اش را دیدم و پارچه‌ی سفید به روی‌ش کشیدم.
درد داشت. خیلی زیاد.
بعدها ترسیدم. از خداحافظی‌هایی که فکر می‌کردم تکرار می‌شود اما هیچ‌وقت نشد.
من جایگزینِ تمامِ ترس‌هایم، سعی کردم حرف بزنم. نشد، بو کنم. نشد، بغل کنم. نشد، عکس بگیرم و باز هم اگر نشد، با بند بند وجودم تمامِ جزئیات را در ذهنم حک کنم.
مثلاً یک روز جایتان خالی، کافه‌ی سنتی رفتیم و در آلاچیق از فرط خستگی قرار شد یک ربع چشم روی هم بگذارد. من آن‌جا با خودم گفتم، اگر آخرین دیدار بود چه؟ و شروع کردم به حک کردنِ تمامِ جزئیات صورتش در ذهنم. نیم‌ساعت شد.
یا مثلاً، زمانِ خداحافظی، به زور هم که شده باید پنج ثانیه محکم به آغوش می‌کشیدم‌ش. این‌جا زبانِ دوستت‌دارم از کار افتاده بود.
حتی از رفیق‌‌ام جدا می‌شوم هم، همین برنامه را دارم. اگر عجله ای در کار باشد، حتما آخرین لحظه، دوباره برمی‌گردم و مجدد نگاه‌ش می‌کنم.
می‌فهمید چی می‌گم؟
خیلی‌ها خاک شدند، رفتند و ندیدیم‌شان اما حرف‌های زیادی بهشان بدهکاریم.
تا دیر نشده، یاد بگیرید به طریقی بدهیتان را به روانِ خودتان، تسویه کنید وگرنه زمانِ دلتنگی، ناک‌اوت می‌شوید.
14-مهر-1399
