هرشب، بین ساعت ۱۱-۱۲، صدای فندکِ همسایه رو میشنوم، این هم به لطفِ پنجرهی همیشه بازِ اتاقم.
نه از جنسیتش خبر دارم نه از مکانش. فقط یک ناآشنای بامعرفته که آخرِ روز، سکوتِ شب رو لحظهای بهم میزنه.
گاهی که عصبانیم، میگم:« اومده تا خشمش رو دود کنه».
یا وقتی ناراحتم، حدس میزنم:« احتمالاً با هر پُک، سنگینیِ غمش رو سبک میکنه».
شبهایی هم که خستهم، توی ذهنم میگم:« قطعاً خستگیِ روزش رو با دود، دَر میکنه».
هر شب، یک داستانِ کوتاه بین من و همسایه، ساخته میشه.
پیامدِ اخلاقیِ همهش هم میشه اینکه «سخت نگیر زن. زندگی دو روزه. میگذره و میره. مثل دودِ سیگارِ همسایه».
18-دی-1399