امروز
بار چند تُنی بر قلبم گذاشته شده بود.
به سمت محل کار که می‌راندم، اشک‌ها بی‌اختیار آمدند، آن هم برای فقط چند ثانیه.
راستش را بگویم، سبک نشدم.
دلم می‌خواست کنار خیابان نگه دارم و از تهِ گلویم با صدا گریه کنم.
شاید اینطور سبک می‌شدم.
پنج‌سال پیش
حول و حوش همین ساعت‌ها بود که بر زمین نشسته بودم و بر بدنِ بی‌جانش زار می‌زدم.
حتی مرورش آزارم می‌دهد.
این غم لعنتیِ تکرارپذیر.
امروز؛
زنده بودم اما زندگی نکردم.
امروز؛
زندگی هم سر لج با من برداشت و غمم را سخت‌تر کرد.
28-اردیبهشت-1401
