صد و نه

برای رفتن پیشش، درنگ نمی‌کنم. هر چی دمِ دستم اومد رو می‌پوشم.
در می‌زنم. چند بار. بالاخره باز می‌کنه:« سه صبح آخه زن؟!»
تمامِ دلهره‌ی درونم به چشم‌هام هجوم میاره و سیلِ غم به راه می‌افته.
همون نگاهِ مهربون‌ش رو بهم می‌ده و مهم‌تر از اون، آغوشش رو!
زمان می‌گذره و صدای قدم‌هاش من رو از فکر به تراسِ خونه‌ش میاره.
«قهوه که نه، ولی برات چای آوردم.»
خوب فهمیده که شب‌ها، برای من سخت می‌گذره و با قهوه برای من سخت‌ترش نکرد.
دوباره به پناه‌گاهم می‌رم و می‌گم:« هرچی فکر می‌کنم که ارزشی برای این زندگی پیدا کنم، نمی‌تونم. من اینجا ولی او خوابیده و منتظر برای ریختنِ خروار خروار خاک روی تنش.»
لعنت به این بُغض.
ادامه می‌دم:« از تمامِ فلسفه‌ها بُریدم.»
حرفی نمی‌زنه. من هم مُدام توی ذهنم از زمین و زمان می‌نالم. مسابقه‌ی شمارشِ بدبختی‌ها راه انداختم. آشفتگی اگرچه از ظاهرم پیدا نیست اما درون‌م رو ویرون کرد.
با بشکن زدنش از جا می‌پرم:« کجایی زن؟ بمون این‌جایی که من هستم، نه ذهنی که افسارت رو می‌خواد بگیره.»
راست گفت. الان که هست. من هم بمونم و لذت ببرم. از کجا معلوم فردا باشه و من هم مونده باشم؟

12-دی-1400