تقریبا یک هفته ای به کنکور مونده و عجیب اعصابم داغون و تا نصف شب بیدارم و با اتفاقاتی که افتاده کل انگیزه و انرژیم رفته و نمیدونم باید چیکار کنم من بودم کلی آرزو برای بعد کنکورم از کلاس ورزش بخاطر اضافه وزنی که توی این تایم آوردم تا انواع کلاس های هنری و.... و دلتنگی از دوستایی که سه سال باهم گذروندیم هم گوشه دلم سنگینی کرده امشب بقل پنجره نشستم و پنکه توی اتاق روشن کردم موهام با باد پنکه تکون های ریزی میخوره و ماه از هروقت دیگه روشن تر و نورش میتابه ساعت حدود ۱۱ چراغ های زیادی از ساختمان های روبرومون روشن و هرکسی داخلش مشغول یه کاریه بالاترین پنجره مال یه زوجی که تازه فکر کنم سه ماه که سه نفره شدن توی دو ماه اول مادر و مادربزرگ و آدم های زیادی بهشون سر زدن و از بچه مراقبت کردن و غذا پختن و....انگار وجود یه بچه که مامان و باباش ان براشون خیلی عجیبه و ناآشناست ولی خیلی خوشحال ان این میشه از این فهمید که وقتی بابا دستش جلو برد بچه شون دستشون محکم گرفت و کلی ذوق کردن خیلی حس خوبیه که یه آدم دیگه امن ترین جا رو بقل تو میبینه و حس میکنه قسمتی از وجود تو مادر و پدر شدن خیلی قشنگ خیلی ولی خیلی هم ترسناک چون دوستداری براش بهترین هارو بسازی ولی نمیتونی حتی اگر توی اولین کشور جهان هم بزرگش کنی بازهم بهترین نمیتونی بسازی ولی جوری تربیتش کن که درست رو انجام بده ...
در آخر اینها فکر های قبل خواب
فقط ۷ روز به کنکور مونده