آهنگ مورد علاقه اش را زمزمه می کرد و مستقیم مسیر همیشگی اش را ادامه می داد.
یک دست در جیب و دست دیگرش کوله ی نه چندان سنگینش را سفت بر دوش سمت راستش چسبانده بود.
سرش پایین و دلش جایی در بین کوچه های عشق پرسه می زد.
چند قدمی گذشت که متوجه شد، دیگر آهنگ در گوشش نمی تواند میان او و محیط اطرافش حائل باشد.
نگاهش را از ردپای همیشگی اش کَند و سرش را بالا آورد؛ صَف طَویلی بود! پیر و جوان، مرد و زن همگی در صف بودند و هیاهویی که در روزهای کرونایی کمتر به چشم می خورد!
حرف از یک بسته حمایتی بود، برای عده ای که چه عرض کنم؛ اکثریت مردم!
برای مردم، برای آنان که به صبر کردن عادت کرده اند، به سازش، به ترس از نخریدن، تا مبادا گران تر شود! به زندگی در ماه، در هفته، در روز!
به مرگ خیال بافی و آینده نگری، به شکست. هه هه؛ مشکلی نیست مردم ما عادت کرده اند!
مردم ما همچنان به دنبال تکه ی گمشده پازل خوشبختی می گردند؛ به راستی چرا و چگونه کار به اینجا کشید؟!

خسته شدن به معنای تسلیم شدن نیست، به معنای محروم شدن نسلی از زندگی در رفاه و آسایش است.
به معنای شکستن غرور میلیون ها آدم است، به معنای زندگی ای به دور از تنها بُرهان مان، یعنی باور به خداست.