یک جای خالی

آفتاب سوزان می‌تابید و زمین داغ بود.

ترافیک طویلی از مشکی پوشان پیش چشمانم بود و من مضطرب و بی‌قرار، خواهان گذر از این سد شلوغ و پر هیاهو بودم.

به گمانم سیگار، لیوان‌های یکبار مصرف و پلاستیک فریزر زمین را پوشانده بود و همزمان چند نارنجی‌پوش در حال پارو کردن جوب بودند.

موسیقی در گوش من به بلند‌ترین میزان صدا یا به قولی «ماکسیمم پلی» رسید. یک موسیقی متفاوت، از همان‌هایی که با محیط اطراف ساز مخالف میزند.

نمی‌دانم این مدت چگونه شده‌ام؟ علاقه‌مند به ناکوک بودن و ساز مخالف زدن دارم. آستانه تحمل کمتری دارم و سریع شروع به جبهه گرفتن می‌کنم، از اطرافیانم(منظور کسانی که صمیمی نیستم باهاشون ولی در ارتباطم) زود ناامید می‌شوم و برای رد شدن از کلامشان حرفشان را تایید می‌کنم و بحث را به پایان می‌رسانم.

عصبی می‌شوم و دست به افکاری می‌زنم که پریشان حالم می‌کنند، مدام خیالاتی به سرم خطور می‌کند که می‌دانم تنها مایه عذاب است، او را می‌بینم، غصه می‌خورم و ادامه می‌دهم... نفس میکشم، درد سمت چپ سینه‌ام را در گلو خفه می‌کنم و تنها اشک می‌ریزم.

آهسته دست به قلم می‌برم، مبادا افکار او باز مرا تسخیر کند...

با خودم می‌گویم: رها باش صدرااا. بگذار آنچه قلبت می‌خواهد، بنویسد و مدتی نمی‌گذرد که هر آنچه نوشته را منکر می‌شوم و دفتر یادداشتم را می‌بندم!

حس عجیبی مرا امروز هزاران بار کشت؛ می‌خواستم به هر نحوی...

نوشتن برخی جملات حالِ ساقه‌سبزِ درونت را پریشان می‌کند و روح بی‌جانش را از ریشه می‌سوزاند.

همین قدر که بدانی بر من چه می‌گذرد، کافی‌ست.

دوستدار تو صدرااا

نوشته قبلی من