
کاشف دنیای من، آن نور غریب اما آشنای من، موج آرام و بیسر و صدای دریای من.
میتوانی الان در پی کشف دیگری باشی، یا تنهایی را به گذر ثانیههایت با من ترجیح دهی.
میتوانی به تماشای ماه بنشینی و شب را به حسرت بگذرانی. آری؛ حسرت یک خیال که چرا من آن نبودم که میپنداشتی.
مبادا این نویسنده را فراموش کنی.
آجرهای خانهی قلب من با حروف افکارت و صدای نگاهت فرو ریخت اما، باعث شد از همان خرابهها نور به درون قلبم بتابد. و این حقیقت زیبایی بود که در همان ابتدا در همان لحظهی ایجاد شکل گرفت.
میدانم اگر سکوت کردم و چیزی در برابر تو نگفتم، کوچک شدم، خودم را در برابرت خار کردم و تو چه زیبا مرا سبز دیدی.
به گمان این نویسنده شنیدن تو و اکتشافهایت نیاز بود، نیاز به دیدن مهر و محبت خالصانهات، به شور و اشتیاق آگاهانهات، خط به خط و واو به واو حرفهایت، احساس پاک و لطیف هنرمندانهات.
میدانی... من از عشق ورزیدن میترسم. تو بسیار پاکی و من بسیار دور از آنچه تو هستی، بسیار آلودهام به هر آنچه که تو از آن دوری میکنی.
سختترین کار برای من روبهرو شدن با خودم بود و تو مرا با من سه سال پیش خودم روبهرو کردی، با آن چیزی که قلبم دلتنگش شده بود و مغزم تبعیدش کرده بود.
تو در حق من لطف کردی و این لطف را تا ابد در سینهام به امانت نگه میدارم تا روزی که به آن حقیقت سبز در قلبم برسم.
برای جوانه زدن دوباره،
برای تنومند شدن و از نو روییدن،
برای عشق ورزیدن.
در پناه باشی کاشف دنیای من🌱💚
پ.ن: میدانم میخوانی و میدانم رهایم نمیکنی و میدانم سکوت برای تو سختتر از هر چیز دیگریست. پس برایت سکوت و صبر آرزو میکنم.