سلام بر دوستانی ویرگولی
این مدت به دنبال موضوعی برای نوشتن بودم که در این بین به پیشنهاد یکی از دوستان ویرگولی، ترغیب شدم تا پستی با احساسات خوب که از آن دور شده بودم، بنویسم.
به همین دلیل، پیدا کردن موضوعی برای نوشتن کار را اندکی برای من سخت کرده بود. اما، پس از بیست و چهار ساعت تفکر درباره حس خوب، در آخر این حس خوب بود که به دنبال من آمد.

پیشاپیش نوش جان
با من همراه باشید...
ساعت اندکی از 22 شب میگذشت و من همچنان در کافه مشغول به کار بودم. همه چیز طبق روال سابق بود و هیچ اتفاق عجیبی رخ نداده بود تا اینکه چشمم به نگاه مادری اُفتاد که فرزندش را از بیرون از کافه تماشا میکند!
نگاهش به من بود یا داشت شخص دیگری را این قدر عاشقانه تماشا میکرد؟ پس از کمی تامل فهمیدم، به یاد آوردم که او مادر صاحبکارم است و پشت در ایستاده تا فرزندش به استقبال او بیاید. سریع به خودم آمدم و صاحبکارم را خبر کردم که کنار دست من نشسته بود و او عاشقانه به استقبال مادر شتافت.
چندی گذشت و کافه در آن ساعت کمی شلوغ شد، در این میان پدر صاحبکارم هم تشریف آورد و سفارشات سریع پذیرش شد. و اما، اولین حس خوبی که در خانه قلبم را زد:
پدر صاحبکارم که سن و سال دار اما، بسیار قبراق و خوشبرخورد است یک شات قهوه سفارش داد...
از آنجایی که دست همکارانم بند بود، تنها گزینه برای سِرو یک شات قهوه من بودم، این شد که دست به کار شدم و هجده گرم قهوه از دستگاه آسیاب داخل بَسکِت(سبد) گرفتم و بعد با تِمپ(فشار) متعادلی سعی کردم قهوه را در بسکت کمی فشرده کنم و در آخر پورتا_فیلتر را داخل هِد_گروپ چِفت کردم و یک فنجان قهوه برای پدر صاحبکارم که مردی بسیار دوستداشتنی هستند، آماده کردم.
بعد از تمام شدن سفارشات، وقتی شنیدم صاحبکارم گفت که پدرش شیفتهی شات قهوهای شده که من گرفتم، راستش اولین چیزی که به ذهنم اومد، ایده برای نوشتن بود که خداروشکر الان داره به حقیقت میپیونده. ذوق فراوانی درونم شکل گرفت و حس کردم در کارم موفق هستم و همین نکته به ظاهر کوچک حالم را خیلی عوض کرد.
اما این پایان ماجرا نیست.
در ادامه بنا به دلایلی پدربزرگم آن شب را در خانه ما میگذراند، وقتی رسیدم خانه با صدای بلند نامم را صدا کرد و به شوخی گفت: الان چه وقته اومدنه؟! (این یعنی حس خوب از یاد نرفتن! آخر او آلزایمر دارد.)
وقتی شب شد و همگی سر بر بالین گذاشتند، پدربزرگم خیلی حس تنهایی میکرد و در تاریکی شب با خودش خلوت کرده بود و اونجا بود که با خودم گفتم باید او را از این حال بیرون بیاورم.
نزدیک او رفتم و گفتم: خبر داری نَوَت نوازندهی سهتاره؟
با تعجب نگاهم کرد و گفت: من اجازه ندادم دخترام برن سمت این چیزا؛ تو چطور سهتار نواز شدی؟
گفتم: شما که همیشه عاشق آواز بودی، اینم همونه فقط شما باید بشی شجریان من باید بشم نوازندت!
خدای من! ایکاش بودید و میدیدید، ذوق پیرمردی که یاد خاطرات گذشته میافتاد. وقتی مرغسحر را مینواختم، مدام میگفت درود بر تو، به به، چند وقته ساز میزنی(ده بار پرسید) منم هر بار میگفتم یه سال تقریبا.
دیدن لذت پدربزرگ برام پر از حال خوب بود. ولی خیلی برام گنگ و حتی اندکی ناراحت کننده هم بود.
پدربزرگ فردا همهی اینا یادش میره...
بگذریم اصلا قرار نبود این طور بنویسم.
در ادامه آن شب با پیام دوستی در اینستاگرام مواجه شدم که لبخند بر روی لبم آورد. دوستی که در هنرمندی خاص و در شجاعت مثالزدنی است. او از احوالاتم باخبر بود و وقتی جویای حالم شد، مثلِ عفونتی بود که با وجود او التیام پیدا کرد. حرفهای او عجیب در آن لحظه بر دلم نشست و شاید دلیل اصلی آن، زخم خوردن او همانند من باشد.
آن شب در حالی خوابیدم که دیدم پدربزرگ نشسته و همچنان خلوت میکند...
نوشتهای از
سیدصدرا مبینیپور
نوشتههای پیشین من