وقتی نامه را در کیفش قرار دادم، از اینکه او درباره ی من چه فکری خواهد کرد؛ نگران نبودم! سریع راهم را کج کردم و به سمتِ خانه برگشتم.
هیچ توجهی به بارانِ بالای سرم و هوای سردِ آن روز نمی کردم، حتی چند بار مسیر را اشتباه رفتم، به خانه که رسیدم، همه نگاهی به من کردن ولی انگار غرقِ در فکر و رویا بودم فقط به یاد دارم که پالتوی بارانی خیسم را آویزان کردم و پله های راه پله را مستقیم گرفتم تا بالا و در اتاقم را با قدرت هر چه بیشتر، بستم!
صدایش گوشم را کمی اذیت کرد، به هندزفری نگاهی انداختم و چند ثانیه بعد روی تختم در حال گوش دادن به موسیقی مورد علاقه ام شدم و حرکات منظم و ریتم داری که با دو پایم انجام میدادم؛ حس میکردم داره از
گوشم خون میزنه بیرون اما، مهم نیست بعضی وقتا آدم باید یه بلایی سر خودش بیاره تا آروم بشه!
همیشه این قدر سخت است؟! گفتن این کلمه، چقدر می تواند سخت باشد.
شاید دلیلش غرور است، شاید شرم، شاید...
ناگهان صدای شکستن چیزی به گوشم خورد! با اینکه هندزفری توی گوشم بود، عجیب بود که صدایش را شنیدم!

حتما توی کوچه اتفاقی افتاده؛ از پنجره می توانستم نگاهی به کوچه بیاندازم پس چشمانم را برگرداندم و از تعجب چشمانم خشک شد.
پنجره ی اتاقم شکسته بود! همان لحظه کاغذی مچاله شده از قسمت شکسته شده پنجره به داخل اتاق آمد و به سرم برخوردی کرد، کاغذی خیس، که فقط یک کلمه روی آن نوشته شده بود "دوستت دارم".
سرم را از پنجره بیرون آوردم و دیدم او تنها، زیر باران، چشمانش را به من گره زده و آن کلمه را زمزمه میکند. 3>