
به نوشتن نیاز دارم.
نمیدانم شاید دلیلش را از سَر شرم به یاد نمیآورم، شاید نمیخواهم خودم را مقصر بدانم.
اما، باور دارم نوشتن کمک میکند...
نوشتن همیشه کمک کرده است، چه در زمان بیتابی دلم و چه زمانی که چشمانم مرا در برابر آیینه مقصر میدانست.
این بار میخواهم بنویسم تا به او برسم.
به کی؟
نمیدانم.
به قضاوتهای بیجای آیینه، به شرم از بیتفاوتی، به ترسها، دلهرهها و کابوسهای شبانهام.
ایکاش میشد از دیوار بنبست کابوسها بالا رفت.
ایکاش میشد از محاصره دشمن عبور کرد.
ایکاش کسی بود... ولی نیست.
نیست تا بگوید و دستور بدهد.
نیست تا دستور بدهد و پیروی کنیم.
نیست تا پیروی و نفوذیها را شناسایی کنیم.
نیست تا ما را جلو ببرد.
نیست تا این جمعیت عظیم از قلبها را هدایت کند.
نیست تا ما را بخواند و این ما باشیم که جان میدهیم نه او.
آه...
میدانم که هیچ دور نیست آن روز، به من قول بده روزی میآیی.
قول بده در پناه سایه خون ما، رشد کنی.
قول بده صدای ما را فریاد بزنی.
قول بده سکوت ما را بشکنی و حق این خاک را به سرزمین نجیبش ایران بازگردانی.
روزها میگذرد و ما به استقامت شناخته میشویم.
از دوام آوردن خسته شدهام...
یا پایان سریع
یا شروع جدید
این بیت هم خیلی به دلم نشست
یادم نمیکنی و ز یادم نمیروی
یادت بخیر یار فراموشکار من