وقتی من شکستم کوچهها خلوتتر از هر زمانی بود. انگار جهنم دهن باز کرده بود و مرا ذره ذره در خود میبلعید. نه توان مقابله داشتم نه فرار! حتی روز های خوب مرا به راحتی در خود حل میکرد. میدانستم او مرا میخواهد بعد از تمام این رنجها حال نوبت من است...
وقتی ضعیف میشی دیگر مثل قبل هر چیزی اهمیت ندارد. دیگر نه دل دادگی معنا دارد، نه دلشکستگی. سرت که سوت میکشد چشمانت را میبندی، مهم نیست پشت فرمان باشی یا در حین گذر از خیابان... تنها میخواهی سوت سرت کمی کمتر شود و چشمانت را به روی همه چیز میبندی.
شاید باید برگشت به گذشته و عادتهایی که از تو یک غول ساخته بود. شاید زمان آن رسیده تا همه زنجیرها را پاره کرد، شیشهی تمام توقعها و نگاهها را درهم شکست و خودم را رها کنم در روزهایی که این دنیا به این تن و روح زخم زده است.
ناامیدی این روزهای ما تاوان نگاه امیدوارانه ما در گذشته است.
شاید اگر دل به امید نمیبستیم، هیچوقت اینگونه شکست خورده و ناامید نبودیم.
این نوشته بماند به یادگار از روزی که باز از خودم گذاشتم. (جمکران پلاک 11281)

یک عکس برای این متن من بساز