موسیقی پیشنهادی همراه با خوانش متن:
Feel My Pain

بیرحم باش!
آسمان را بشکاف و زمین را به لجن بکش.
جنگ و خون راه بیانداز، نفرت را در لابهلای افکارمان زیر خاکهای سوخته و سمی، کنار درختان کاج و علفهای هرز دقیقا جایی که هیچ امیدی برای رشد من نیست، بکار و برو.
مرا همانجا خاک کن و برای همیشه تنهایم بگذار...
مبادا روزی از سایهام بترسی و نگاهت را به من بیاندازی، سایهها خرافاتی بیش نیستند. آنان تنها محرکهای برای خلق یک قصه هستند.
قصهی من اما، از لحظهای که ریشه در خاک زخمی و سوخته دواندم آغاز شد.
زندگی برایم معنای خاصی نداشت و مرگ بارها و بارها مرا تا کام مرگ برد. دود بود که با حرکت ریشههایم در خاک از زمین بیرون میزد. سم ریشه کاج مرا مجاب به تغییر مسیر میکرد و علفهای هرز قطرات باران را از من دریغ.
اوایل نهالی بیزبان بودم و همه چیز را در خودم حل میکردم. تا اینکه روزی باد وزیدن گرفت و برای اولین بار سکوت چند سالهی اطرافم شکست. من نیز سکوت کردم تا از ضیافت صدا نهایت لذت را ببرم.
درختان زورگوی کاج مرا به سخره میگرفتند و همیشه از منظرهای نورانی و زیبا پشت آن کوه میگفتند و تنهی ضعیف و بیجانم را موقتی میدانستند.
درختان کاج از نهالهای دیگری میگویند که پیش از من در این خاک مسموم کاشته شده و مدتی بعد بر اثر سم ریشههایشان بیجان شدند و مرگ را برای اولین و آخرین بار تجربه کردند.
نهال دوستی، نهال عشق، نهال محبت، نهال صداقت و یک گل بنام خدا.
همه آن گیاهان یکی پس از دیگری از میان رفتند و من نیز خواهم رفت؛ مانند همهی نهالها و شاید آن تک گل که نامش خدا بود.
در آن لحظه دلم فریادی از ته دل میخواست؛
دیگر به جایی رسیدم بودم که چشمانم در آن تاریکی جایش را به شنیداری و لامسه داده بود.
گاهی فریادم زیرخاک به گوش کرمها و سوسکهای خاکی میرسید و خاک را برایم شخم میزدند ولی من اهمیتی به آنان ندادم و فریادم را ترجیح میدادم به رشد و شاید دیدن همان نور محو.
باری دیگر باد وزیدن گرفتن و مدتی بعد بوی خوشی به مشامم خورد گَردهای ریزش در لابهلای تنهام پناه گرفت. با صدایی ضعیف گفت: تا به حال از وجود موجود زنده دیگری باخبر نبوده و از این بابت خوشحال بود.
او برای آخرین بار بوی خوبش را به من هدیه داد و چمشانش را برای همیشه بست.
براستی آن بوی خوش برای چه آفریده شده بود؟
این تاریکی برای چه هیچگاه به روشنایی ختم نمیشد؟
چرا میان کاجها و سایر درختان تفاوت بود؟
کم کم رشد من بیشتر میشد و همزمان توانم برای نفس کشیدن کمتر.
من از بوی خوش گل و رویای نور پشت کوه و شاید دیدن دوبارهی یک گل، همچنان ریشههایم را محکمتر از دوستی، عشق، محبت و صداقت در زیر خاک محکم نگه داشتهام.
کاج پرسید تو کیستی؟
آن روز را هنوز بخاطر دارم، نام من از لذت تماشای دوبارهی گلها نشئت میگیرد، نام من از نور و تاریکی تغذیه میکند و دوستی، عشق، محبت و صداقت را با خودش زمزمه میکند.
من زندگی هستم.
نهالی که برای رشد نیاز به مرگ نهال های دیگر داشت، نیاز به رنج، درد و سختی. نهال زندگی نمیداند چرا و چگونه اما، میداند لذت بوییدن گَرد یک شاخه گل در آن تاریکی به اندازه لذت تماشای یک شاخه گل ارزشمند و زیباست.
پایان
سیدصدرا مبینیپور
در افکارم گویی شش روز گذشته و این سومین فصلیست که آخرین ماه آن آذر نام دارد؛ من اینجام :)
سلام دوستان امیدوارم از این نوشته نهایت لذت رو برده باشید و حتما بهم بگید که بعد از خوندنش چه حسی دارین.
یکم ناخوش احوال بودم و مجبور بودم بنویسم و خلق کنم، مثلِ همیشه.
اگر نظری درباره متن دارین خوشحال میشم بدونم و اینکه تنبل بازی موقوف و بنویسید و بنویسید و بنویسید.
چرا که در خوانده شدن لذتیست که در عبادت نیست.
موفق باشیم و حتما قدر پاییز رو بیشتر بدونید رفقا :)