مرتضی همیشه مرد کار های سخت بود. اصلا عاشق همین سینه چاک بازی هایش شده بودم و با همین ترفند توانسته بود دختر غلام آقا را تسلیم خود کند و بله را از من بگیرد. پدر هم چنین بود و هیچ دل خوشی از مردان امروزی نداشت تا آخرسر مرتضی پیداش شد و پدرم همه کار کرد تا این وصلت سر بگیرد.
جان مرتضی به جان مادرش بند بود. این موضوع را همان اول زندگی با من در میان گذاشت. مادر جان نزدیک هفتاد و پنج سالی داشت و خودش می دانست که مرتضی یعنی فرزند آخر او عجیب خاطرش را می خواهد و به همین علت چند سالی دیر ازدواج کرده بود و حال نزدیک به سی سال داشت.
یک شب مرتضی خسته از سرکار برگشت؛ تا چهره اش را دیدم، پی بردم وقتش رسیده و باید مسئله مهمی را با او در میان بگذارم.
بعد از صرف شام که از قضا اینبار مادرجان به خود زحمت داده بود و از همان قرمهسبزی های همه فن حریفش را بار گذاشته بود؛ تلفن مرتضی زنگ میخورد و دو بشقاب پدرجان که بخاطر آلزایمر و کهولت سن تماما در سکوت بود و مادرجان را سریع برداشت و در سینک ظرفشویی قرار داد و بدو بدو به سمت اتاق رفت تا تلفنش را جواب بدهد.
نگاهی به چهره مادرجان کردم_از همان تعارف های همیشگی_بعد پدرجان را روبهروی تلویزیون نشاندم و مادرجان را هم قانع کردم که بنشیند و از جایش جنب نخورد اما، کارساز نبود و دقایقی بعد باز بلند شد و آمد سمت میز شام که تلفن خانه صدای آهنگ باغ پنهان یا همان secret garden معروف را پخش کرد. این هم از دسته گل های مرتضی جانِ جانانم بود و همیشه خلاقیتش در این کار ها مثال زدنی بود. تلفن را برداشتم و دیدم همان همیشگی پشت تلفن است! در دلم گفتم خدایا شکرت و به سمت مادرجان حرکت کردم و گفتم: مادر دخترتون نرجس خانم پشت تلفن هستن، حتما حال شما رو می خوان بپرسن.
باز در دل خدا را شکر گفتم و به سمت اتاق حرکت کردم. آرام قدم برداشتم تا ببینم مرتضی جانم هنوز در حال مکالمه است یا خیر که در باز میشود. می ترسم و جیغ میزنم. مرتضی میخندد و میگوید: خجالت نمیکشی نسرین؟ این بار ششم هست که مچتو گرفتم. جانم امری داشتی؟ شوخی میکنما، به دل نگیر.
نفسی چاق میکنم و می گویم: مرتضی چند ماه دیگر میشود دومین سالگرد ازدواجمان و من میخواستم بگم چقدر خوب میشد اگر ما خونه زندگی خودمونو داشتیم.
چشمان مرتضی برای لحظه ای گرد میشود و میفهمم که باز سر شوخی با من گرفته و مشتی بر بازویش میکوبم و میگویم: کاملا جدیام.
مرتضی بلند میشود و بی اهمیت به مشتی که بر بازویش زده ام به سمت تراس میرود و میگوید: نسرین بنظرت پدرم چند سال دیگه زندس؟ خودت بهتر از هر کس دیگه ای میدونی که من تابع حرف های توام و این مسئله کاملا حق مسلم توست اما، برادر و خواهرانم همگی یا خارج از کشور یا در شهر دیگری زندگی میکنن. صادقانه بخوام بگم من نمیتونم از مادرم جدا بشم و از این فرصتی که خدا بهم داده نهایت بهره رو می برم.
صادقانه سخن میگفت. او مرتضیِ من است و من کاملا او را میشناختم.
تنهایش گذاشتم و در را پشت سر بستم.
به سمت میز شام، همان همیشگی های دِگرپسند رفتم که ناگهان مادرجان با لبخندی که قند در دلت آب میکرد گفت: نسرین عروس گلم بگو مرتضی بیاد، نرجس دخترم فردا قراره بیاد اینجا و بعد منو آقاجونو ببره شیراز. خیلی بهت زحمت دادم این مدت. ولی از جوونی آرزوم بود برم شیراز چون از زمانی که با آقاجون ازدواج کردم هیچ جای دنیا که چه عرض کنم هیچ جای ایرانو هم ندیدم! میخوام باقی عمرمو شیراز کنار حافظیه و سعدیه باشم.
بذار پای تلفن برای نرجس دخترم بگم که تو بهترین عروس این خانوادهای و شرمنده محبتهای بی دریغت توی این چند سال شدم.
این بود مهمترین حکمت وجود حافظ و سعدی در سال های نخستین زندگی مشترک من.
