در قسمت پایانی این متن به شدت در آشفتگی افکارم غرق بودم، امیدوارم از این حس لذت ببرید.
به سراغ آخرین برگ از آخرین صفحه سالنامه اش رفت با سرعت لبه ی میز را گرفت و پایش را روی چرخ پایه ی میز گذاشت و نیم دایره آن را چرخاند، دستی با کف دست بر روی میز کشید، خاکش را گرفت و برای مدتی مائوس وار به میز خیره شد.
همه چیز از نظر او آماده بود. میز، سالنامه، نور، آهنگ، نه! یک چیز کم داشت، خمی به اَبرو آورد و محکم صندلی اش را به عقب هول داد به طوری که نزدیک بود صندلی به زمین بخورد، ولی او به این کار عادت داشت؛ همیشه در لحظه ی آخر صندلی محکم به حالت قبلی خود برمیگشت. به سراغ کیفش رفت و قلم جا مانده در زیپ کوچک کناری آن را برداشت و دَمی عمیق کشید و نگاهی به اثرات به جا مانده از کم شدن جوهرِ قلمِ مورد علاقه اش کرد و اَفسوس خورد، که چقدر می توانست بهتر از آن استفاده کند. شاید او با این کار می خواست خودش را شکنجه کند، نگاهی به ساعت انداخت، یعنی می توانست شروع شود؟! ناآرامی ذهنش او را از پای درآورده بود، دستانش به دنبال کاغذ بودند، افکارش کم کم داشتند از پشت سد مقاوت ذهنش سرازیر می شدند!

سرجایش برگشت؛ او آماده خلق یک شاهکار هنری دیگر بود اما، زمان به او اجازه ی تَرَدُد در خیابان سالنامه اش را نمی داد؛ چراغ سبز زنگ هشدارش او را از قفس رها کرد، نمی دانست چه اتفاقی میوفتد فقط نوشتن برایش اهمیت داشت، شاید او به دنبال فرار بود، فرار از کسی که قبل تر پشت چراغ بود. او خود را رقیبی قدرتمند برای خود می دانست.
این بار او یک مُدِل نوشتار داشت! مانند یک نقاش حرفه ای از مدل خود خواست که عاشقانه کاغذ را نگاه کند و او با دیدنش شروع به نوشتن کند.
آیینه بهترین الگو برای نوشتن متن هایش بود.
چطور بود؟! این سبک رو آشفتگی ذهن می نامم. (ایموجی خنده) :)