
زمانی که قلم در دستانم با من از نوشتن سخن میگوید، میترسم. از امروز و تمام روزهای پیشرو بیزارم، از بیتفاوتی و ذره ذره در برابر خودم خُرد شدن، سخت شدن، خاموش شدن و در آخر سرد شدن. نمیخواهم سکوت کنم و هیچ نگویم و بر سردی این روزها مُهر شهامت و قوی بودن بزنم و سالها بعد فرزندم از من تنها قوی بودن را ببیند. باید این روزها را ببیند و درک کند، باید سرانجام تمام داستانهای مرا با شوق بشنود و از میان متنهایم رد خطاها و اشتباهاتم را دنبال کند؛ از جبر زندگی بداند، بداند کاغذ هر چقدر در صبوری قوی باشد این قلم است که به آن هویت میبخشد. من میخواهم از این جوهر برای ماندگاری بهره بگیرم. میخواهم تمام نقشها را بر روی کاغذ زندگیام بنویسم و بداند چقدر صرف کردن این فعل زیباست؛ نوشتن!
بیخوابی به سرم زده است، و پدرم باتعجب بالای سرم میآید و به عمد بحثهای کاری را پیش میکشد و در انتها به مهم بودن فردا اشاره میکند و خاموشی و خواب... او به من نیاز دارد و من نیز به عشق او.
لامپهای اتاق خاموش است اما، چشمان من بر صفحهی گوشی خیره مانده؛ نگاهی گذرا به تلگرام و save_messages تلگرام که امروز در حین کلاس و در برابر استاد فهمیدم به کلی و بدون هیچ دلیلی پاک شده! آن لحظه قلبم تیر کشید ولی مجبور بودم به استاد بخندم و بگم روزم چطور گذشته و شرایط چطور پیش میره. هنوز توی شوک هستم و فکر میکنم گنجینه پنجساله من از تمام نوشتههای مبتدی تا کتابها، فیلمهای خاطرهانگیز، عکسهای شخصی، آهنگهای خاص، نامههای عاشقانهام که شاید هرگز ارسال نشدند و از همه مهمتر بخشی از من که حال به کلی پاک شده و دیگر وجود ندارد.
مغزم اجازه نمیدهد به خواب بروم، او برای این درد مُسکن میخواهد و من هیچ چیز جز اضافهگوییهایم که در قالب دلنوشته بر روی کاغذ مینویسم، ندارم. او خواب را برای جسم و جان من قَدِغَن کرده و حال نیازمند التیام دادن به این درد است، تسکین درد دوری از آن همه تعلقات؛ نمیدانم؛ شاید بهتر شد...

فردا را میبینم، پدر صبح زود با کَجخلقی به من نگاه میکند و من با بیاعتنایی همانند دیشب در حین خواب از کنار نگاه او رد میشوم و سرخی چشمانم را با عشق و وجدانی آسوده میمالم. مادر را میبوسم و به سمت اتوبان به راه میوفتم و با تمام قوا چشمانم را باز نگه میدارم. در حین کار برای جلوگیری از کار خرابکاری از اسحاق(کارگر آنجا) میخواهم حواسش به من باشد و امروز او پشت دستگاه بنشیند. میگویم شب سختی داشتم و از توضیح اضافی سرباز میزنم. از برادر بزرگم درخواست میکنم حواسش را بیشتر جمع کند. اطمینان دارم به خاطر این تعامل و گرفتن یاری از دیگران اتفاقی نمیافتد و خرابی به بار نمیآید و تن نصفه جان من فردا را به خوبی و خوشی در آنجا پشت سر میگذارد و در انتها با چشمانی خوابآلود در ترافیک در حال برگشت به سمت قم در حالی که در ذهن آرزو میکردم ایکاش این ماشین اتومات بود و من کمتر اذیت میشدم به مقصد خانه از پشت فرمان پیاده میشوم و از پدر میخواهم امروز او راننده لودر را به خانهاش برساند و با وجدانی سَبُک ساعت پنج بعد از ظهر، خودم را بر روی تخت ولو میکنم.
نوشتهای از سیدصدرا مبینیپور
بامداد نهمِ فروردین
طاها برادر کوچک عزیزم تولدت مبارک اگر روزی این متن را خواندی، باید بگویم که کمتر بازی کن، همین.