
منْ نشسته و خیز بلند دستانم را به سمت قلم نظارهگر است.
بدون ذرهای دلسوزی برای دستان استخوانیام، چشمانم را وادار به جستجوی کاغذ یا هر صفحهی دیگری برای نوشتن میکند.
آن سوی میز دقیقا روبهروی آینه و مواجهه با هزاران گلبول عصیانگر که به انتظار برای دیدن دوباره من رقص و پایکوبی میکنند اما، کاغذ آنجاست و باید تسلیم حرف منْ شد.
پایم چون معلولی بیجان در تلاش برای ایجاد بیشترین سطح اصطکاک است و دستانم چون معلولی توانمند هیچگاه از نداشتههایش سخن نمیگوید و به حرکت به سمت میز و کاغذ ادامه میدهد.
آینه مرا میبیند؛ میخندد! لحظهای بعد به گریه مینشیند! منْ همچون بازیگر تئاتر شروع به تغییر میمیک صورتش میکند و خندهی پیرزن روستایی را آنچنان با ظرافت انجام میدهد که لحظهای از تعجب به خود مینگرد و چهره قاضی معتمدی را میگیرد و خودش را به سبب بازی نقش پیرزن به حبس ابد و ۸۰ ضربه شلاق محکوم میکند.
مویی برایش نمانده!
همه را از ته تراشیده. نفسی در هوای مسموم میکشد.
صدای بلندگوی زندانبان میآید.
سید صدرا مبینی پور بیا به سالن ۲، ملاقاتی داری.
آه. یادم نبود من در نقش یک زندانی محکوم به ابد فرو رفتهام!
نوشتهای از سیدصدرا مبینیپور ۱۴۰۰/۱۰/۲۷
پ.ن۱: امیدوارم از این نوشتهی کاملا یهویی و برآمده از ذهن و تصوراتم راضی بوده باشید و حتما نظرتون رو برام کامنت کنید.
پ.ن۲: این روزها دستم به قلم زیاد رفت ولی منتشر نشد چون حس میکردم این اون چیزی نیست که میخوام بگم.
پ.ن۳: به بد یا خوب بودن متنم کاری ندارم؛ تنها از دایی عزیزم سپاسگزارم. گاهی بودن آدما مهمتر از حرف هاشون هست.