مریخی

مریخی نگاهی به اطراف کرد،‌ از آنچه بود و دیگر نیست خیلی گذشته. شاید خودش را فراموش کرده اما هدفش را نه!

مریخی در عمقِ سرمای کشنده ی مریخ تنها می توانست به پناهگاهش پناه بیاورد و از پشتِ پنجره ی سفینه اش نگاهی به آسمان بیاندازد؛ به امید آمدنِ روزی که امیدش را دیگر نداشت!

مریخی تنها بود و به این ویژگی عادت کرده بود. زندگی را برای خودش مثلِ کارخانه تولیدِ محصول بدونِ دخالتِ دست کرده بود. تنها همدمِ او گیاهانِ در حال رشدی بودند که بعدا حکمِ غذا را برای او داشت.

او در مریخ اولین بود؛ اولین موجودِ زنده، اولین قدم، اولین نفس، اولین خانه(پناهگاه)،‌ اولین ...

اما او دقت نکرده بود؛ در اوجِ افتخار و شکوه غرق بود؛ فریادی بلند زد؛ بلند تر از هر فریادی! اما کسی نبود تا او را نگاه کند، کسی نبود به او افتخار کند، کسی نبود او را ببیند! آری درست است او اولین تنهای مریخ بود؛ ناگهان فهمید اولین امیدِ او آخرین امیدش است!

درد دل من با شما

خب اول از همه باید اعتراف کنم که چند روز وحشتناک و پر فشار رو گذروندم، در حدی که مادر عزیز تر از جانم نگران من شده بود؛ هنوزم هست ولی کمی براش توضیح دادم و او را از کار جدیدم آگاه کردم. :)

حال شاید وقت آن رسیده که با شما هم در میان بگذارم. امروز شروع فعالیت در instagram کردم، سخته ولی نشدنی هم نیست! باید عادت کنم و مهارت هایی رو که نیاز به تقویت دارم پرورش بدم.

ایدی من در instagram به نشانی زیر هست:

daily.sadra~(صدرای روزانه)

خوش و خرم باشین. 3>