
در میان گفتگوها، زنی میان سال مرا برای صحبت برگزید.
اینجا کافه است و من در محیطی اجتماعی.
آن زن را یک سال است که میشناسم و قلبا مهربانی او را بارها نسبت به خودم لمس کردم.
شوهرش نیست و به ماموریت رفته، گاها احساس میکنم اینکه او مرا برای گفتگو انتخاب میکند یک جور جبران نبود همسرش است.
بگذریم...
در ابتدا حال دو دختر کوچکش را میپرسم، و سپس اذعان میکنم که واقعا چقدر سخت است نبود شخصی که همیشه بوده! کنترل کردن و پیش بردن کارها، رفت و آمد بچهها وَ وَ وَ.
او لبخند میزند و میگوید به این موضوع عادت کرده، اکنون ناراحتی و غم صورتش را تسخیر میکنند.
در ذهنم تلاش میکنم بحث را عوض کنم پس میپرسم؛ آن روزها را به یاد دارید که چقدر از لحاظ روحی بهم ریخته بودم؟
با تاکید فراوان سَر، جواب مثبت میدهد و حال کنونی مرا میپرسد.
با اندکی مکث و زل زدن به چشمانی که بسیار بیشتر از من تجربه دارد، میگویم: اگر بگویم حالم هنوز بد است از خودم بیش از پیش متنفر میشوم، و هر چیزی غیر از این بگویم، دروغ است.
مشتری جدیدی به کافه میآید و مشتریهای قبلی هنوز با نوشیدنیهای گرم خود پاییز سرد و خشک شهر را به در میکنند.
صدایی میآید...
صدای قدمهای یک آشنا...
مغزم به قلبم ندای بیشتر تپیدن میدهد. مثل این میماند که دوستی یا عزیزی هزاران کیلومتر از تو دور بوده ولی، میدانی کسی جز او نمیتوان پشت سرت باشد.
همیشه برایم سوال بود که بیشتر دلتنگ چه کسی هستم؟! و پاسخ های متعددی ذهنم را در بر گرفتند.
این طور بگویم، آن کسی که تو میخواهی پشت آن خط ناشناس باشد، همان کسی است که تو دلتنگ آنی.
بارها آرزو کردم که اینگونه شگفتزده شوم، ولی تا آن روز سالها صبر و انتظار لازم است.
اما، این تمام چیزی نبود که آرزو داشتم.
یلدا نزدیک است و من از پریدن به زمستان میترسم. از لحظه تنهایی در خط به خطِ نوشتههایم.
من چوب عقایدم را میخورم. همانقدر که زیباست، تلخ نیز میتواند باشد.
این نوشته با مرگ یک پروانه در دستانم آغاز شد و با تولد یک اندوه بزرگ دیگر در قلبم به پایان میرسد.