
ویرانههای مرا اندکی آن طرفتر خاک کن. نه خیلی دور که اگر دلتنگ شدم دستم از آن کوتاه بماند و نه خیلی نزدیک که همیشه در دسترسم باشد.
روزگاری که از تو جان میدَرَد و روحت را در قفس زندانی میکند. نهایت بتواند در عمق سیاهی نقطهای سفید ببیند. میداند امید چیست و در حقیقت تنها دلخوشیاش امید است. میداند امید سرچشمه تمام خواستههایش خواهد بود و افسار همهی اتفاقات ناخواسته زندگیاش...
دست و پا زدن بیمعنیست، در آسمانی که ابرش مصنوعی و بارانش ساختگی باشد، نفس کشیدن ملال آور است. اینکه برف ببارد و خون از چشمها بچکد تاب تحمل بالایی میخواهد. هر چه دم از انگیزه و امید میزنند، حالم بیشتر از زندگی بهم میخورد. آنچه ارزش تلاش داشته باشد برایش تلاش میشود و مهم اینجاست که تو بدانی چه چیز در زندگیات باارزش و چه چیز فاقد آن است! انسانها یکی نیستند و از معقوله قضاوت خارج بشو و ارزش را خودت برای خودت تعیین کن، اجازه نده قیاس کردن به عادت ذهنیت تبدیل شود.
یک داستان کوتاه
صبح شد و من بیدار مانند هر روز.
چشمانم خیره به صفحهی گوشی.
دلم برای چیزی پر میکشد که گویا بر مدار آن پرواز من مجاز نیست.
آخر او در جزیزهای دور زندگی میکند و تلاطم دریا من را به ناچار به فکر پرواز میاندازد.
چشمانم را بستم.
برای رسیدن به او باید به خواب میرفتم...و رفتم.
نور خورشید از کنج پنجره مستطیل شکل بر چشمم تابید. چشمانم را زد، این اتفاق برایم ناخوشایند بود. مکث کشنده و آزار دهنده بود، پرده را کشیدم و به زل زدن بر صفحه گوشی ادامه دادم.
گویی انتظار سر رسیده بود که نور خورشید از پشت پرده پنهان شد.
دلم لرزید و سریع پرده کنار زدم.
دیگر نوری در کار نبود، چشمانم هرچه به دنبال نور میگشت، بیشتر در تاریکی فرو میرفت؛ انگار که زمان را با این کارش از دست میدهد. میداند چنین میکند اما، چارهی دیگری ندارد.
نور یا انتظار به سر رسیده؟
خورشید دنیای او رفته بود و او نیازمند به نور، انتظار بر سر رسیدهاش را منتظر میگذاشت...
شاید به فردا شک داشت.
شاید آن روز نیازمند نور بود.
شاید نور تنها بهانهای برای فرار از صفحه گوشی بود.
شاید از خواب بیدار شود.
شاید خواب را بیداری ترجیح دهد.
نوشتهای از
۱۴۰۱/۱۱/۲۳