مثلِ آب

دگر از آب چه می خواهی؟! مگر همین که تو را سیراب کند کافی نیست؟!

چه آبی سفید رنگ زیبایی!

چه آیینه متحرک جذابی!

چقدر رگه های سفیدت به زیبایی آیینه رنگی ام را تکه تکه کرده!

خیره مانده ام،

و هیچ نیشگونی نمی تواند سوی چشمان مرا از تو جدا کند، من این بار به چیزی فراتر از سیراب شدن، فکر می کنم.

ای مایه حیات خودت را درگیر بازی زمانه نکن! در این روزگار آیینه ها زود می شکنند، شاید چون تحملی برای دیدن ذات انسان ها نداری!

ای مونس آتش

ای پاکیزه و پاک عالم

ای آبی سفید رنگ‌ چشمان من

تو را به این صدای جریان آرام بخشت، که زندگی بی تو ارزش زیستن نخواهد داشت!