این متن پس از خواندن غزل 260 ام حافظ نوشته شده است. بد نیست بعضی اوقات با خواندن یک شعر شروع به نوشتن کنیم. حتما امتحانش کنید. با عشق صدرا :)

ای سرو ناز حسن که خوش میروی به ناز عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز
فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل ببریدهاند بر قد سروت قبای ناز
آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز
پروانه را ز شمع بود سوز دل ولی بی شمع عارض تو دلم را بود گداز
صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود دوش بشکست عهد چون در میخانه دید باز
از طعنه رقیب نگردد عیار من چون زر اگر برند مرا در دهان گاز
دل کز طواف کعبه کویت وقوف یافت از شوق آن حریم ندارد سر حجاز
هر دم به خون دیده چه حاجت وضو چو نیست بی طاق ابروی تو نماز مرا جواز
چون باده باز بر سر خم رفت کف زنان حافظ که دوش از لب ساقی شنید راز
گاه بخاطر گریه هایم به تو می بازم؛ گاه از بلند نفس کشیدن هایم!
گاه خسته بودن را بهانه نیاز به تو میکنم؛ گاه فقط عاشقی را!
گاه تو نیز خسته ای و من جرعت نگاه به چشمانت را ندارم؛ گاه تو نیز مانند من!
گاه بخاطر آن همه گناهم خودم لایق تو نمی دانم؛ گاه حسادتم نمیگذارد برای دیگری شوی!
گاه سخن را تو آغاز میکنی؛ گاه پایان!
گاه میخواهم برگردم از هر آنچه که برایت بلوف زده ام اما، اِنگار تو نیز حتی دروغ هایم را دوست داری.
امیدوارم لذت برده باشید.