من می توانم!
شاید قدرتمند ترین و نیروبخش ترین عصاره این کره خاکی آتش باشد.
در میان درد، می زُدایَد؛ و در میان حرارت، گرما می بخشد.
او آتش است؛ بی اِدعا و همراه با زمزمه خاص و آرام کننده اش، تو را به خواب دعوت می کند.
از خواب بیدارت نمی کند، مگر در مراسم خاکسپاری! صدایت نمی کند، مگر به هنگام حمله ی باد و بوران!
خشمگین نمی شود، مگر به هنگام بی احتیاطی! ترسو نمی شود، مگر به هنگام آرزو کردن!
من می توانم!

آتش این جمله را در مَحفِل بی صدای اعماق وجودش فریاد می زند.
او می تواند لالایی کودک باشد یا چراغ یک خانواده.
او می تواند شنونده ی درد دل باشد یا تنها امید یک شکارچی.
او می تواند غرش شیر باشد یا نجوای عشق در گوش عاشق.
تقدیم به آتش، این سمفونی بی نقص و جاویدان.
سید صدرا مبینی پور 1400/03/30 ظهر یکشنبه
چقدر می تواند آتش التیام بخش روح و جانمان باشد!
به راستی فراموش می کنیم عجب شاهکاری در این دنیا خلق شده و ما نسبت به آن غافل هستیم.
شاهکار دنیای شما چیست؟