صدایی در کار نبود.
تصویر مات سفیدی مدام چشمم را برای بیداری قلقلک میداد.
پریشان نبودم اما، خوشحال هم نبودم. میتوان گفت نیاز به سکوت و رهایی داشتم که به آن رسیدم.
من از دسته آدم هایی هستم که همیشه در توضیح موفقیت هایم حرفی برای گفتن ندارم و نمیتوانم توصیهای به دیگران کنم. اینکه چطور میتوانم ذهنم را این چنین آسوده و آرام کنم. آن هم پس یک شب سخت نیازمند تعریف و واژهایست که هنوز در یافتن آن و شرح دادنش عاجزم.
شاید دنبال بهانهای هستم تا بتوانم جای پایم را سفت کنم و از صخره بیحوصلگی و کسالت بالا بروم و از آن سوی پرچین لذت ببرم.
شاید تفاوت در مسئله دیگری هم هست!
من یک مکان مناسب برای تنهایی هایم دارم و این یکی از بزرگترین نعمتهاییست که خداوند به من عطا کرده است. میتوانم برای خودم باشم و تمام طول روز را به شیوهی مورد علاقهام بگذرانم.
این را میگویم فکر میکنید بیکار هستم اما، نظر شما برای خودتان محترم است!
شاید تنها دلیلش این است که خانواده و اطرافیانم به من در انجام کار هایشان اطمینان دارند؛ در نتیجه مرا با خودم تنها میگذارند.
دروغ چرا؛ گاهی رفتارشان گستاخانه است و من حکم کارگر ساختمان یا حمال را برایشان پیدا میکنم اما، باز ادامه میدهم و چیزی بنام چشمانداز آینده صدرا مرا از ایستادن و متوقف شدن باز میدارد.
این نوشتهام تماما برای به اشتراک گذاشتن حس و حالم بود و میدانم کمتر نوشتن من و دوستان ویرگولی دیگر موقتیست و بزودی همه خواهیم نوشت و خواهیم خواند.
شاید اگر مایل باشید این هفته دست به معرفی کتاب دیگری بنام قرار ملاقات اثر هرتا مولر بزنم. چون دیدم دوستان از معرفی کتاب سمفونی مردگان استقبال کردند و منم که فقط دنبال بهانه! [بالا توضیح دادم :) ]
دوستدار شما صدرا
1400/08/19